Dergiler / OPUS Toplum Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 13 - Sayı: 2

Türkiye’de Su Ürünleri Yetiştiriciliğinde İyi Tarım Uygulamaları

Good Agricultural Practices in Turkish Aquaculture

Sayfa
231–238
DOI
—

Özet

Çağımızdaki teknolojik yenilikler diğer sektörleri etkilediği gibi tarım sektörünü dolayısıyla su ürünleri sektörünü de etkilemektedir. Artık tüketicinin yükselen yaşam standardı ile güvenli gıda tüketiminin de önemi artmıştır. Bu kapsamda Türkiye’de T.C. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı sağlıklı üretim amacıyla 08.09.2004 tarih 25577 sayılı Resmi Gazetede İyi Tarım Uygulamaları yönetmeliğini yayınlamıştır. Çalışmada Türkiye'de iyi tarım uygulamalarında mevcut durum ve sorunlar ortaya konularak, Türkiye şartlarında söz konusu uygulamanın nasıl sağlanabileceği ile ilgili tartışmalar yapılmıştır. Araştırma esas itibariyle literatür çalışması ve mevzuat taramalarına dayandırılmıştır. Araştırmanın ana materyali, İyi Tarım Uygulamaları ile ilgili mevzuatlar ve konu ile ilgili yapılan çeşitli kaynak araştırmalarından oluşmaktadır. Bu çerçevede konuyla ilgili yayınlanmış makale, rapor ve istatistiklerden yararlanılmış, özellikle son gelişmeler internet taramasıyla, çalışma raporlarından elde edilmeye çalışılmıştır. Bunun yanı sıra yurt içinde ilgili kuruluşlar ile karşılıklı görüşme ve yazışmalar yoluyla bilgiler toplanmaya çalışılmıştır. Ayrıca yalnız mevzuat taramasıyla yetinilmeyip yetiştiriciler ve ilgili firmalarla iyi tarım uygulamaları hakkındaki düşüncelerini öğrenmek amacıyla ön görüşmeler yapılmış, makale bunlara göre yönlendirilmiştir.

Abstract

Technological innovations in our age that affect all sectors, affects the fisheries sector, too. From now on, the safe food and rising standard of living to consumers has also increased its importance. Within this scope, Republic of Turkey Ministry of Food Agriculture and Livestock in Turkey for healthy production issued the Regulation on Good Agricultural Practices in the Official Gazette No: 25577 and September 08, 2004. In the study, the current station and problems in Good Agricultural Practices in Turkey were put forward. Discussions have been made on how to implement the application in Turkish conditions. The research was based on mainly legislation and literature scan. The main material of research is made from a variety of references and research on legislation related to Good Agricultural Practices. In the context have been benefited from the reports, statistics, and published articles on the subject, especially the latest developments was tried to obtain from the study report via internet browsing. The relevant institutions in the country have been tried to gather information through interviews and correspondence. Not only legislation scan but also the relevant company was carried out preliminary interviews to learn their thoughts on Good Agricultural Practices.

Anahtar kelimeler: İyi Tarım Uygulamaları, sertifikasyon, yetiştiricilik, sürdürülebilirlik