Gemmas in the 15th And 16th Centuries and Their Reflections in Art

Abstract

The art of stone carving has always drawn the attention of humankind since the beginning of the civilization and it has been highly appreciated by the artists and the lovers of art throughout history. Stone carvings were made from soft stones in antiquity. In the course of time, a variety of other materials such as precious and semi-precious stones and even glass and shells were used in stone carving. This study aims to investigate the use of gemmas created via two different methods: cameo and intaglio, in different art forms and daily life during the Renaissance. Intaglios were mostly used for practical purposes while cameos were rather used as ornaments; therefore, the use of intaglios predates that of cameos. The art of stone carving which reached its peak with the Greek art, was continued to be practiced during the Roman and Byzantine periods, as well. However, from the 6th to the 15th century the art of stone carving was hardly practiced. Stone carving reemerged in the 15th century in Italy and immensely flourished firstly in the Renaissance and later in the 18th century. In this study, we analyzed the cameos and intaglios from the Renaissance period which were meticulously preserved by collectors as precious collection pieces. The antique cameos on the other hand, were almost completely reduplicated in ornaments, frescos, paintings, and different gypseries. Similarly, antique pieces of jewelry were copied and produced by lapidaries in the same period; in other words, slavish imitations were so successfully created that it seemed impossible to distinguish the copies from the original ones. Within the frame of this study, the above-mentioned stones, which have been highly regarded and widely used in many different ways for centuries, are analyzed in terms of their areas of use during the Renaissance period. Based on the collected data, a general overview of the art of stone carving is presented in this study.

Özet

Uygarlığın doğuşu ile başlayan taş oymacılık sanatı, başlangıcından itibaren insanoğlunun ilgisini çekmiş ve her dönemde sanatçıların ve sanatseverlerin ilgi odağında olmuştur. Erken dönemlerde yumuşak taşlar ile gerçekleştirilen bu sanat, zaman içerisinde değerli ve yarı değerli pek çok taş ile uygulanmış hatta cam ve deniz kabukları da bu teknikte kullanılan materyaller haline gelmiştir. Bu çalışmamızda kameo ve intaglio olmak üzere iki farklı teknikle üretilen gemmaların özellikle Rönesans dönemindeki çeşitli sanatlarda ve gündelik yaşam ölçeğinde kullanımı araştırılmıştır. İntagliolar daha çok işlevsel kullanıma yönelikken kameolar daha çok süs eşyası olarak kullanılmıştır ve bu nedenle kameoların ilk uygulamaları intagliolardan daha sonra gerçekleşmiştir. Doruk noktasına Yunan sanatı ile ulaşmış olan taş oyma sanatı Roma ve ardından Bizans döneminde de uygulanmaya devam etmiş, 6.yy’dan 15.yy’a kadar geçen süreçte ise bu alanda çok fazla faaliyet gösterilmemiştir. 15.yy’da oymacılık sanatı İtalya’da yeniden görülmeye başlanır ve özellikle Rönesans ve ardından da 18.yy’da büyük bir canlanma yaşar. Bu çalışma kapsamında incelediğimiz Rönesans döneminde kameo ve intagliolar, koleksiyonların nadide parçaları olarak koleksiyonerler tarafından özenle saklanmış, ve antik kameolar hem süs eşyalarında, hem freskler ve tablolarda, ayrıca çeşitli alçı süslemelerde neredeyse bütünüyle aslına sadık kalınarak tekrar edilmiştir. Aynı zamanda bu dönemde mücevher ustaları tarafından antik dönem mücevherleri kopyalanıp uyarlanmaya başlanmıştır. Çok başarılı bir şekilde uyarlanan bu kopyaları zaman zaman orijinallerinden ayırmak da oldukça zor olmuştur. Çalışma kapsamında tarihin her döneminde ilgi çeken ve kendine kullanım alanı bulan bu taşların özellikle Rönesans döneminde hangi alanlarda karşımıza çıktığı ve nasıl bir kullanım alanı olduğu araştırılmış ve elde edilen bilgiler ışığında dönem taş oymacılık sanatının genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.