Conservation of Urban Identity and Determination of Collective Memory Spaces

Abstract

The concept of memory, which is the subject of discussion of disciplines such as neurology, psychology, philosophy, and history, started to take place also in the discipline of architecture. The fact that spaces are a warning object for the creation or reminder of memory proves that the concept of memory is directly related to the discipline of architecture. The memory of the individual is not only formed by individual memories but also by the spatial practices they experience in public spaces where social interaction takes place. The common memory of the society in the built environment in which we exist is realized in many ways. The main influence that has always been seen in concrete form is the architectural environment. The architecture that came into play at this point sometimes causes memory disruptions in the society which has difficulty in keeping up with the rapidly changing and developing global era. Since the collective memory damage causes sense of place, belonging, weakening of the sense of community and loss of place identity, it leads to the emergence of individualized, unhealthy communities. This study aims to propose a method for identifying collective spaces by examining the concept of collective memory in the literature. The recommended method consists of four stages; Contextual investigation of the architectural environment, determination of the demographic characteristics of the society as a part of the architectural environment, verbal interview with individuals and mental maps. The research aims to reveal the threats and potentials for urban identity by identifying the memory cycles of collective memory spaces. With this proposed method, determination and preservation of urban identity through collective memory spaces are aimed.

Özet

Birçok bilim dalı için -nöroloji, psikoloji, felsefe, tarih gibi disiplinlerin tartışma konusu olan bellek kavramı toplumla ilişkilendirildikten sonra mimarlık disiplininde de yer almaya başlamıştır. Mekânların belleğin oluşturma aracı olması ya da hatırlatılması konusunda uyarı bir nesne olması bellek kavramının mimarlık disipliniyle doğrudan ilişkili olduğunu kanıtlar niteliktedir. Bireyin belleği yalnızca bireysel anılarıyla değil toplumsal etkileşimin yaşandığı kamusal alanlarda deneyimledikleri mekânsal pratiklerle de oluşmaktadır. Varlığımızı sürdürdüğümüz yapılı çevrede toplumun ortak belleğinin oluşması birçok şekilde gerçekleşmektedir. Bu oluşumlara etki eden ve somut bir biçimde her zaman karşımıza çıkan başlıca etki mimari çevredir. Bu noktada devreye giren mimari, hızla değişen ve gelişen küresel döneme ayak uydurmakta güçlük çeken toplumda kimi zaman bellek kesintilerine neden olmaktadır. Kolektif belleğin zedelenmesi mekân duygusu (sense of place), aidiyet, topluluk duygusunun zayıflamasına ve yer kimliğinin kaybolmasına neden olduğundan, bireyselleşmiş, sağlıksız toplulukların ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu çalışma kolektif bellek kavramının literatürde irdelenerek, kolektif mekânların tespit edilmesi için bir yöntem önermeyi amaçlamaktadır. Bireysel belleklerde oluşan imgelerin toplum için ortak olup olmadığını veya hangi mekânların bellekte ortak olduğunu irdelemek için sözlü mülakat ve zihin haritalarından oluşan iki bölümlü anket yöntemi kullanılmıştır. Tespiti yapılan mekânları hatırlama ve unutma döngüleri başlıkları altında ayırarak var olan tehditler ve potansiyeller ortaya konmuştur. Yapılan bu tespitlerin gelişim rotası üzerinde bulunan kimlikleşme kaygısına rehber olması hedeflenmektedir.