Journals / Türkiye Bilişim Vakfı Bilgisayar Bilimleri ve Mühendisliği Dergisi / 2017 / Cilt: 10 - Sayı: 1
Turkish Context Free Grammar Rules with Case Suffixes and Phrase Relation
- Pages
- 33–40
- DOI
- —
Abstract
Abstract—Language has the ability to acquire and use complex systems of communication that represents the ideas and culture. Different languages have the same structures. Noun phrases, verb phrases usage; noun, adjective, adverb usage; source phrase, locative phrase and destination phrase are common for all types of languages. One of the common feature of the languages is its recursive structure. Sentences may have inner sentences which have judgment or action. In Turkish this recursive structure is done via using the gerunds (verbal nouns), participles (verbal adjectives) and con-verbs (verbal adverbs). In English this recursive structure is done via "who, which and that" keywords. Despite having many similar structures, different types of languages also have different structures. For example Formal Grammar Rules which are offered for English are not completely suitable for Turkish. In this paper the most appropriate Context Free Grammar rules are searched for Turkish.
Özet
Özetçe —Düşüncelerin ve kültürün günlük hayattaki kullanımı olan diller bazı ortak yapılar barındırmaktadır. İsim öbekleri ve fiil öbeklerinin kullanımı; sıfat, zarf ve edat yapılarının kullanımı; bulunma bildiren ayrılma bildiren, kaynak bildiren öbekler tüm diller için mevcuttur. Bu ortak özelliklerin biri de dillerin yinelemeli yapısıdır. Tümce içinde yargı bildiren fiil yapıları kullanılarak iç tümceler oluşturulur. Türkçede alt tümce oluşturmak için tümcelerin içinde kullanılan sıfat fiil, zarf fiil ve mastarlardan faydalanılırken İngilizce için "who, which ve that" gibi anahtar kelimeler kullanılmaktadır. Tüm bu temel ortak özelliklere rağmen diller kendine özgü farklılıklar içerir. Özellikle eklemeli, bükümlü ve ayrımlı dillerin dil bilgisi kuralları arasında önemli farklılıklar vardır. Bükümlü bir dil olan İngilizce için oluşturulan gramer kuralları Türkçe için yeterli değildir. Bu çalışmada Türkçeyi temsil eden en uygun gramer kuralları incelenmiştir.