Journals / Turkish Journal of Forest Science / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 1
SPATIAL ANALYSES OF ASTRAGALUS SPECIES DISTRIBUTION AND RICHNESS IN KAHRAMANMARAŞ (TURKEY) BY GEOGRAPHICAL INFORMATION SYSTEMS (GIS)
- Pages
- 37–59
- DOI
- —
Abstract
The aim of this study is to determine the species richness of the genus Astragalus in Kahramanmaraş and to present the updated distribution information with the help of Geographic Information Systems in a conservation point of view. In this study, country flora, recently published articles on the province of Kahramanmaraş, checklists, regional flora studies in the province, section revisions of Astragalus and the plant samples collected from the field surveys in Kahramanmaraş were used. According to the results of the field studies supported by the literature, 95 plant taxa belonging to the genus Astragalus are listed together with their valid names and previous synonyms. The number of endemic taxa in Kahramanmaraş is 37 (39%). In the plant list, the largest sections of the genus Astragalus are Rhacophorus with 23 taxa, Onobrychium with 8 taxa, Dasyphyllium, Malacothrix, Myobroma, Proselius and Pterophorus with 6 taxa for each. The distribution of the taxa to the phytogeographical regions is as follows; 56 taxa (59%) Irano-Turanian element, 28 taxa (30%) Multi-regional or unknown origin, and the rest; 6 taxa (6%) is an element of the Eastern Mediterranean, 4 taxa (4%) of the Eastern Mediterranean (mountain) element and 1 taxon (1%) of the Euro-Siberian element. IUCN threat categories of endemic taxa were determined. As a result, totally 11 taxa are in threatened categories according to IUCN (4 taxa in CR, 2 taxa in EN and 5 taxa in VU category) and the remaining 26 taxa are in lower threat categories (NT and LR). According to the distribution of the species produced based on the grid system, (J13) in Çağlayancerit, (D4, E4 and G8) in Göksun, (I10) in the place between Ekinözü and centre district, and (K10) in the centre district of Kahramanmaraş were determined as the richest squares in terms of number of taxa in the conservation point of view. These areas are very important in terms of conservation biology as they are the most intense areas of steppic conditions, livestock and grazing pressure.
Özet
Bu çalışmanın amacı, Kahramanmaraş'taki Astragalus cinsinin bitkisel tür çeşitliliğini tespit etmek ve koruma bakış açısıyla güncellenmiş dağılım bilgilerini Coğrafi Bilgi Sistemleri yardımı ile sunmaktır. Türkiye florası, Kahramanmaraş iline ilişkin yakın zamanda yayınlanan makaleler, kontrol listeleri, il içindeki bölgesel flora çalışmaları, seksiyon revizyonları ve ayrıca Astragalus cinsine ilişkin Kahramanmaraş doğasından bizim tarafımızdan toplanan ve herbaryum örneği haline getirilen bitki koleksiyonu kullanılmıştır. Literatür ile de desteklenen saha çalışmalarının sonuçlarına göre, Astragalus cinsine ait 95 bitki taksonu geçerli adları ve önceki eş isimleri ile birlikte listelenmiştir. Kahramanmaraş'taki endemik Astragalus takson sayısı 37'dir (endemizim oranı %39). Bitki örtüsü içerisinde Astragalus cinsine ait en büyük seksiyonlar 23 taksonla Rhacophorus, 8 taksonla Onobrychoidei, 6’şar taksonla Dasyphyllium, Malacothrix, Myobroma, Proselius ve Pterophorus’dur. Kahramanmaraş için Astragalus cinsine ait taksonların fitocoğrafik bölgelere dağılımı şu şekildedir; 56 takson (%59) İran-Turan elementi, 28 takson (% 30) çok bölgeli veya orijini bilinmeyen ve geri kalanlar ise; 6 takson (%6) Doğu Akdeniz elementi, 4 takson (%4) Doğu Akdeniz (dağ) elementi ve 1 takson (% 1) Avrupa-Sibirya elementidir. Endemik taksonların IUCN tehdit kategorileri belirlenmiştir. Sonuç olarak, IUCN'e göre toplam 11 takson tehdit altında kategorisinde (CR kategorisinde 4 takson, EN kategorisinde 2 takson ve VU kategorisinde 5 takson) yer alırken geriye kalan 26 takson daha düşük tehdit kategorilerindedir (NT ve LR). Karelaj sistemi ile oluşturulan tür dağılımlarına ve koruma bakış açısına göre, Çağlayancerit'te (J13) ve Göksun'da (D4, E4 ve G8) Ekinözü ve merkez ilçe arasında (I10) ve Kahramanmaraş Merkez ilçede (K10) takson sayısı bakımından en zengin kareler olarak belirlenmiştir. Bu alanlar step koşullarının, hayvancılık ve otlatma baskısının en yoğun olduğu bölgeler olması sebebiyle koruma biyolojisi açısından oldukça önemlidir.