Museum Education in Turkey from the Proclamation of the Republic to the Present: Historical Development and Future Projections

CUMHURİYETİN İLANINDAN GÜNÜMÜZE TÜRKİYE’DE MÜZE EĞİTİMİ: TARİHSEL GELİŞİM VE GELECEK TASARILARI

Abstract

In 21st century, the museum is the primary source of development and an institution which fol-lows the change in the cultural industry. Museums, diversify their functions through traditional and contemporary approaches, are not only responsible for preservation, conservation and display through contemporary methods and education but also to revitalize and promote cultural heritage in the direc-tion of innovative educational approaches, and to develop strategies to ensure cultural sustainability. In the context of inclusive museological functions, the main purpose of museum education is to estab-lish museum culture in society, to develop individual and social awareness to museum and to provide recognition of museum education. The number and variety of private and public museums in Turkey, has increased notably. The significance of museums in education is emphasized in the national and international literature on culture and arts education since the 20th century. Museum have been used as learning environments in Turkey since 1990 and one of the official areas of cooperation of the Mi-nistry of Culture and Tourism and Ministry of Education. This study purposes to explore the history of museum education in Turkey and to put forward variable proposals on the future of discipline. In this context, the study is limited to the three subtitles: Early years in the Republican Period (1923-1960), the period between 1960-2000 and the period after 2000. Study discusses the future designs of museum education reflecting on education policies and practices the impact of academic developments in the field of museology and compliance with museums of contemporary function in Turkey.

Özet

21. yüzyılda müze, kültür sektöründe yaşanan gelişim ve değişimlerin birincil kaynağı ve kültürün sürdürülebilirliğinin izlendiği bir kurumdur. Geleneksel ve çağdaş yaklaşımlarla işlevlerini çeşitlendiren müzeler yalnızca kültürel mirasın toplanması, korunması, kuşaklararası aktarımı, çağdaş yöntem ve tekniklerle sergilenmesiyle değil, aynı zamanda yaşatılması, yeniden canlandırılarak tanıtılması, çağ-daş eğitim yaklaşımları doğrultusunda kullanılması ve kültürün sürdürülebilirliğini sağlama stratejileri geliştirmek için de önemli kurumlardır. Çağdaş müzecilik işlevleri bağlamında müze eğitiminin temel amacı, toplumda müze kültürü oluşturarak, müzelere eğitim işlevi kazandırmak, müzeye ilişkin bireysel ve toplumsal farkındalığı geliştirmek ve müze eğitimi disiplininin ulusal ve uluslararası bağlamda tanı-nırlığını sağlamaktır. Dünyada müzeciliğin gelişimine paralel olarak Türkiye’de özel ve kamusal müze sayısında ve çeşidinde kayda değer bir artış yaşanmaktadır. Çağdaş müzeciliğin yeni işlevlerle çok sayıda yeni kavramı kullandığı bu dönemde Türkiye müzelerinde eğitim başta olmak üzere toplumsal işlevler ve tanıtım çalışmaları dikkat çekmektedir. Müzelerin tüm öğretim düzeyindeki çocuk ve gençler için öneme sahip eğitsel kaynaklar olduğu 20. yüzyıldan itibaren kültür ve sanat eğitimine ilişkin ulusal ve ulus-lararası alan yazında vurgulanmaktadır. Müzenin Türkiye’de okul dışı bir öğrenme ve öğretme çevresi olarak kabul edilmesi ve kullanımı 20. yüzyılın ilk çeyreğinde başlamış ancak 1990’dan itibaren hız kaza-narak Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Millî Eğitim Bakanlığı’nın resmi çalışmalarında yer bulmuştur. Bu çalışmada Türkiye’de müze eğitiminin tarihini araştırmak ve alanın geleceğine ilişkin tasarıları ortaya koymak amaçlanmıştır. Çalışma Cumhuriyet Dönemi ilk yıllar (1923-1960), 1960-2000 yılları arası ve 2000 sonrası dönem alt başlıklarıyla sınırlandırılmış; Türkiye’de müzeciliğin çağdaş işlevlerle uyumu, müze türleriyle eğitim ilişkisi, müzeciliğe ilişkin akademik gelişmelerin müze eğitimine etkisi ve müze eğitiminin eğitim politikaları ve uygulamalarına yansımalarına ilişkin gelecek tasarıları tartışılmıştır.