Examination of Life Satisfaction And Self-Efficacy In Trekking And Paragliding Individuals

Doğa Yürüyüşü ve Yamaç Paraşütü Sporu Yapan Bireylerin Yaşam Doyumu ve Özyeterliklerinin İncelenmesi

Abstract

Purpose of study is to examine and compare relationship between self efficacy and life satisfaction scores in terms of gender, education level and marital status in paragliding and trekking individuals. Research was conducted by using descriptive scanning model. Sample of the study was individuals who are actively paragliding and trekking in the province of Mersin. 50 women and 1116 men participated in the research as voluntary.(Xage=43,83±11,68). Data were derived from participants by applying “Self-Efficacy Scale” which is adapted by Köseoğlu,Gerçek, Yılmaz, Soran (2007) and “Life Satisfaction Scale” which is adapted by Yetim(1993). Descriptive statistics, independent groups T-test, one -way ANOVA analyses and Pearson correlation were used to analyze the data. The total average of self-efficacy and life satisfaction scores of paragliding and trekking individuals are high and they are in order of (32,05± 5,80) and (25,48± 5,62). Findings of the research showed that there is a mid-level significant correlation between self-efficacy and life satisfaction scores (r= ,561 p<0,01). According to t-test and ANOVA results, there is no significant differences between mean scores of self-efficacy and life satisfaction in terms of gender, marital status and education levels in all groups.(p >,05). According to results of the research, life satisfaction and self-efficacy average scores of individuals who regularly paragliding and trekking were found to be high. When self-efficacy and life satisfaction average scores were examined, no significant difference was found in terms of gender, marital status and educational status. While self-efficacy scores of the participants increased, life satisfaction scores increased

Özet

Araştırmanın amacı doğa yürüyüşü ve yamaç paraşütü sporu yapan bireylerin özyeterlik ve yaşam doyumu puanlarının cinsiyet, eğitim durumu ve medeni durum değişkenleri açısından incelenmesi ve katılımcıların özyeterlik ve yaşam doyumu ortalama puanları arasındaki ilişkinin ortaya konulmasıdır. Araştırma betimsel tarama modeli kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın örneklemini, Mersin ilinde aktif olarak doğa yürüyüşü ve yamaç paraşütü sporlarını yapan 50 kadın, 116 erkek toplam 166 (yaş ort. = 43,83±11,68) katılımcı oluşturmuştur. Araştırmanın veri toplama araçları olarak Köseoğlu, Gerçek, Yılmaz, Soran (2007) tarafından Türkçe’ye uyarlanan “Algılanan Öz-Yeterlik Beklentisi Ölçeği” ve Yetim (1993) tarafından Türkçe`ye uyarlanan “Yaşam Doyumu Ölçeği” kullanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel istatistikler, bağımsız gruplar için “t testi”, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Pearson korelasyon katsayısı kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre doğa yürüyüşü ve yamaç paraşütü sporlarını yapan bireylerin özyeterlik puan ortalamaları (32,05± 5,80) ve yaşam doyumu puan ortalamalarının (25,48± 5,62) yüksek olduğu belirlenmiştir. Araştırmaya katılan bireylerin özyeterlik ve yaşam doyumu puanları arasında orta düzeyde pozitif bir korelasyon saptanmıştır (r=,561; p<,01). Katılımcıların cinsiyet, medeni durum ve eğitim durumu değişkenlerine göre öz-yeterlik ve yaşam doyumu puanlarının farklılaşıp farklılaşmadığını anlamak için bağımsız gruplar için t testi ile tek yönlü varyans analizi kullanılmış ve tüm gruplarda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır (p>,05). Araştırma sonuçlarına göre, düzenli doğa yürüyüşü ve yamaç paraşütü sporlarını yapan bireylerin yaşam doyumu ve özyeterlik ortalama puanlarının yüksek olduğu gözlenmiştir. Özyeterlik ve yaşam doyumu ortalama puanları incelendiğinde cinsiyet, medeni durum ve eğitim durumu değişkenleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farka rastlanmamıştır. Öte yandan katılımcıların özyeterlik puanları artarken, yaşam doyumu puanlarının da arttığı gözlenmiştir.