QUSHAYRIS (d. 465/1072) SUNNAH DEFENSE

Abstract

Qushayrî, (d. 465/1072), who is more prominent with his Sûfī views and identity, will be examined in this article from the hadith perspective. Qushayrî, who had been teaching hadith in the famous Niẓâmiyye madrasas in Nisâbûr for twenty seven years, has developed an important defense of Sunnah in his treatise Shiqāyetu Ehli’s-Sunnah, even though he has defended Ash ̔arism and criticized the scholars. In the aforementioned treatise, he bases his views on many hadiths. On the other hand, er-Risâle, one of the basic classics of tasawwuf, the spiritual experiences he has experienced and comments on behalf of the revival of Sunnah is important. He gets a number of conclusions. Qushayrî, in many of these interpretations based on hadith, like many Sūfī s, the text is the base rather than the health of the hadith. This means in the perspective of "sunnî" view bringing Tasawwuf closer to the Sunnah. In this context, Hijri III, IV, V and VI are examples of the century of Sunnah defense. In this article, Qushayris views on sunnah will be analyzed and synthesized with some examples by making use of the mentioned two works. The value added to science of hadith will be emphasized and attention will be drawn to the Sunnah defense.

Özet

Daha ziyade tasavvufî görüşleri ve kimliğiyle öne çıkan Ḳuşeyrî (ö. 465/1072), bu makalede hadisçi yönüyle incelenecektir. Nisâbur’da meşhur Niẓâmiyye medreselerinde yirmi yedi yıl boyunca hadis hocalığı yapan Ḳuşeyrî, her ne kadar Eş ̔arîliği savunma ve devrin ilim ehline serzenişi görülse de Şikāyetü Ehli’s-sünne adlı risalesinde aynı zamanda önemli bir sünnet savunusu geliştirmektedir. Mezkûr risalesinde, ileri sürdüğü görüşlerini birçok hadise dayandırır. Öte yandan tasavvufun temel klasiklerinden er-Risâle eserinde yaşadığı manevî tecrübelerin yanı sıra sünnetin ihyâsı adına önemli yorumlar yapar. Bir takım sonuçlara varır. Ḳuşeyrî, bu yorumlarında hadisleri görüşlerine dayanak yaparken birçok sûfî gibi hadisin sıhhatinden ziyade metni esas almaktadır. Bu, “Sünnî” olarak adlandırılan tasavvufun sünnete yakınlaştırılması demektir. Bu bağlamda hicrî III., IV., V. ve VI. Asır sünnet savunusuna örneklik teşkil eder. Bu makalede, mezkûr iki eserden istifade etmek suretiyle Ḳuşeyrî’nin sünnete dair görüşleri bazı örneklerle analiz ve sentez edilecektir. Hadis ilmine kattığı değer üzerinde durulacak ve sünnet savunusuna dikkat çekilecektir.