One Hadith: Two Generations

Abstract

The word “The only thing that does not change is change” reflects a social reality. Islam has come to a living society and has made important changes in community life in a short time. However, due to the rules of change, there is also the possibility of making no progress (deadlock) or going forward or backward in the tradition formed before. After the pre-islamic age of ignorance, where the weak sections like women, slaves, etc. who are trying to improve their situation in society came with the Qur'an and the Sunnah were thought to be the 'final point of revelation'. The thought of “not doing what he 'The Messenger of Allah (s.a.s.)’didn’t do” couldn’t have broken yet. Some rights gained on be half of women in the time of the Prophet, were either made no progress or lost. The male-dominated society has used the concept of 'fitnah' as an excuse for the with drawal of women from society Despite the fact that these breakthroughs are desired to reach the target, historical practices in the form of making no progress (deadlock) and going backwards, were later patched to Islam. While Prophet (s.a.s.)’s word of "Let your women go to the mosque at night," is a fact, immediately after the Companions of the Prophet Muhammad, some of tabiun generation came who said". In truth, we will stop them; or they exploit it." Given this situation in the father-son circle, it brings to mind there may be an axis deviation in such matters of womens’ going to the mosque at night, the continuation of slavery, the equivalence in marriage, etc. We would like to examine the issue of obstruction of womens’ going to the mosque at the time of the tabiun generation despite the order of "Do not obstruct your women to go to the mosque at night" is a "deviation from circumcision"or not.

Özet

“Değişmeyen tek şey, değişimdir” sözü sosyolojik bir gerçeği yansıtmaktadır. İslam, yaşayan bir topluma gelmiş, kısa sürede toplum hayatında önemli değişiklikler gerçekleştirmiştir. Ancak değişimin kuralları gereği oluşan geleneğin yerinde sayma, ileriye veya geriye doğru gitme imkânı da bulunmaktadır. Cahiliye sonrası, toplumda durumu düzeltilmeye çalışılan kadın, köle vb. zayıf kesimlerin, Kur’an ve Sünnetle geldikleri yerin ‘vahyin son noktası olduğu’ düşünülmüş; ‘Rasûlullah’ın (s.a.s.) yapmadığını yapmama’ düşüncesinin aşılamadığını düşünüyoruz. Hz. Peygamber zamanında, kadınlar adına kazanılan bazı haklar, ya yerinde saymış ya da kaybedilmiştir. Kadınların toplum içinden geriye çekilmeleri konusunda erkek egemen toplum, ‘fitne’ kavramını bahane etmiştir. Aslında bu atılımların hedefe ulaşması istenmesine rağmen, yerinde sayma ve geriye gitme şeklindeki tarihî uygulamalar, daha sonra İslam’a mal edilmiştir. Nebi’nin (s.a.s.) “Kadınlarınızın geceleyin camiye gitmelerine izin verin” sözü bir vakıa iken, Sahabe kuşağının hemen ardından “Vallahi, onlara engel olacağız; yoksa bunu istismar ederler” diyen tabiûn kuşağından bazıları gelmiştir. Baba-oğul kuşağında gerçekleşen bu durum göz önüne alınınca, kadınların gece camiye gitmesi, köleliğin devamı, evlilikte denklik vb. konularda ‘eksen sapması’ olabileceği akla gelmektedir. Biz, “Kadınlarınızın geceleyin camiye gitmelerine engel olmayın” buyruğuna karşın daha tabiûn kuşağında buna engel olunmasının ‘sünnetten sapma örneği’ sayılıp/sayılmayacağı konusunu incelemek istiyoruz.