BAĞLAMA ÖĞRETİMİ/ÖĞRENİMİNDE GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE USTA-ÇIRAK İLİŞKİSİ

Özet

Türk halk müziğinin (THM) en eski aktarım yöntemi olarak bilinen usta-çırak ilişkili öğretim/öğrenimde genellikle “bir ustanın dizi dibinde oturmak” deyimi akla gelmekte ve yalnızca bu şekilde gerçekleşen müzikal kazanımlar düşünülmektedir. Ancak, gelişen teknolojik olanaklar sayesinde usta icracıların performans kayıtlarına kolayca ulaşılabilmesi usta-çırak ilişkisinin farklı bakış açılarıyla yeniden ele alınması gerekliliğini beraberinde getirmiştir. Bu düşünceden hareketle yola çıkılan araştırma; THM’nin en önemli çalgılarından biri olan bağlama örnekleminde usta-çırak ilişkisinin geçmişteki ve günümüzdeki durumunun değerlendirilmesine odaklanmaktadır. Araştırma doğrultusunda başlıca; usta-çırak ilişkisinin bağlama öğretimi/öğreniminde önemli bir yere sahip olduğu, gelişen teknolojik olanaklar paralelinde günümüzde -büyük bir oranda- farklı şekillere bürünerek varlığını sürdürdüğü, bireysel bağlama öğreniminde yalnızca notaya bağlı kalınarak yapılan çalışmalarda çeşitli problemlerin yaşanabildiği ve bu problemlerin çözümü için bir usta yönlendirmesi veya görsel/işitsel öğelere her dâim ihtiyaç duyulduğu gibi sonuç ve önerilere ulaşılmıştır.