Touching Human Life in an Architectural Way: Social Responsibility and Home

Abstract

Touching to human’s life and creating a difference was always one of the main priorities of architecture. Especially when it comes to ‘home’, the responsibility of architect becomes a current issue; not only as a designer but in a social context as well. Starting after the end of the 2nd WW, the theme ‘home’ was discussed under many economic conditions. Designs for low-income people and spaces under the leading drive of participatory designs invited the architects to remember their social responsibilities. The aim of this study is to address different perspectives of how architects see ‘home’ since 1945, and evaluate. This outlook takes its roots not from architectural movements but from terms ‘being happy and belonging to’ in challenging and hard times. For this reason, in the title it is named as ‘home’ and not house as stated in architectural circles. The examples are chosen from different geographies, years and conditions. The experiences during their life time, the evaluation of the architect’s decisions and the relationship between home and individual on social responsibility are the main starting points of this article.

Özet

İnsan yaşamına dokunmak ve bir farklılık yaratmak mimarlığın her zaman temel önceliklerinden biri olmuştur. Özellikle söz konusu ‘ev’ olunca mimarın sadece tasarımcı olarak değil, sosyal bağlamda da sorumluluğu gündeme gelmektedir. 2. Dünya savaşından bu yana ‘ev’ konusu çok farklı ekonomik şartlar altında tartışılmıştır. Düşük gelirliler için yapılan tasarımlar ve katılımcı mimarlığın öncülüğünde oluşturulan yaşam alanları, mimarları sosyal sorumluluklarını hatırlamaya davet etmiştir. Bu çalışmanın amacı 1945’ten bu yana mimarların ‘ev’e bakışı konusunda farklı perspektifleri ele almak ve değerlendirmektir. Bu bakış temelini tasarım hareketlerinden değil insan yaşamının zorlandığı anlarda ortaya çıkan, ‘mutlu ve ait olmak’ kavramlarından almaktadır. Bu nedenle de başlıkta adı mimarca bir terminolojiden uzak olarak konut değil ‘ev’ şeklinde konmuştur. Örnekler farklı coğrafyalardan, farklı yıllardan ve farklı şartlardan seçilmiştir. Örneklerin kendi var oluş sürelerinde yaşananları ve mimarın karar ve sosyal sorumluluğu bağlamında ev ile birey arasında kurulan ilişkiyi tekrar gündeme getirmek bu çalışmanın temel çıkış noktasıdır.