Music Education as a Hegemonic Tool in Turkey and its Canonical Dis- courses

Abstract

Music education was the most important instrument of the music policies of the Republican era which had historical continuity with the Westernization movements in the Ottoman Empire. In this area, the analysis of the Westernization discourses in the light of the views of Gramsci, Althusser and Hobsbawm, in this area from the Ottoman to the present day, pointed to a serious canon accumulation. The aim of the study is to analyze the canon and canonization process of Turkey Music Education in hegemony- ideology-tradition invention linearity. The canons were analyzed with de- scriptive analysis and examined under the following categories: canons re- lated to music, canons within the framework of national music, canons re- lated to the function of music education, canons related to popular culture and music, and music theoretical canons. As a result of the discourse analy- sis, the effectiveness of two main classes in the canonization process has attracted attention: Canon makers producing classical texts in the field and the canon repeaters that provide their continuity. It has been understood that the basic functions of the canons are embodied in legitimizing the westernization/modernization movements in music, establishing relations with the past and forming a certain class identity. Despite their superficial- ity, canons were found to be very powerful in terms of creating discourse and the construction of the cultural elitist class. This has been a strong sign that canons are used as a hegemonic tool rather than pedagogical principles in music education.

Özet

Osmanlı’daki Batılılaşma hareketleri ile tarihsel devamlılığı bulunan Cum- huriyet Dönemi müzik politikalarının en önemli aygıtı müzik eğitimi ol- muştur. Bu alanda Osmanlı’dan günümüze dek tekrarlanan Garpçılık/Ba- tılılaşma minvaldeki söylemlerin Gramsci, Althusser ve Hobsbawm’ın gö- rüşleri ışığındaki analizi ciddi bir kanon birikimine işaret etmiştir. Araştır- manın amacı da, Türkiye Müzik Eğitimindeki kanon ve kanonlaşma süre- cinin ideoloji-hegemonya-gelenek icadı çizgiselliğinde analizidir. Kanonlar betimsel analiz ile ele alınmış ve şu kategoriler altında incelenmiştir: müziğe ilişkin kanonlar, milli musiki çerçevesinde kanonlar, müzik eğitiminin işle- vine ilişkin kanonlar, popüler kültür ve müziğe ilişkin kanonlar ve müzik teorik kanonlar. Söylem analizi sonucunda kanonlaşma sürecinde başlıca iki sınıfın etkinliği dikkat çekmiştir: Alandaki klasik metinleri üreten ka- non üreticiler ve bunların devamlılığını sağlayan kanon tekrarlayıcılar. Ka- nonların temel işlevlerinin müzikte batılılaşma/çağdaşlaşma hareketlerini meşrulaştırma, geçmişle bağını kurma ve belirli bir sınıf kimliği oluşturma noktasında somutlaştığı anlaşılmıştır. Yüzeyselliklerine rağmen kanonların söylem oluşturma ve kültürel elitist sınıfın inşasını yüklenme bakımından oldukça güçlü olduğu görülmüştür. Bu da kanonların müzik eğitiminde pe- dagojik ilkelerden çok hegemonik birer aygıt olarak kullanıldığına yönelik güçlü işaretler olmuştur.