PLATO, BENJAMIN CONSTANT AND JOHN STUART MILL ON JUSTICE AS A POLITICAL VIRTUE AND ON POLITICAL CONFORMITY

Abstract

Most often political conformity is taken as a prerequisite for the establishment and implementation of justice, even in the most democratic of states. Nonetheless, it remains as a question whether the particular conformity meddles positively or negatively with the way individuals realize their political goals within a Polity. In our analysis, we attempt to explore how three different thinkers conceive of this necessity of the political conformity and to what degree. On the one hand, John Stuart Mill sides with a conception of justice that defends individual freedom and prevents a great deal of political conformity, whereas he wishes this freedom to be exercised along with reason. Like Plato, he defends the admission that a person’s character is paramount in social progress but also in the pursuit for human happiness. Constant, on the other hand, declines ancient theories of political participation and sovereignty as outdated, claiming that individual rights and the pursuit of personal interests are highly significant. As Constant risks a higher degree of conformity, with the further risk of abolishing justice under the rule of a demagogic government, Plato states as a necessity the hierarchical precedence of the Polis to the person but with an eye to the self-fulfillment of the individual, without disregarding the political basis.

Özet

Çoğu zaman politik uygunluk, en demokratik devletlerde bile adaletin kurulması ve uygulanması için ön şart olarak kabul edilir. Bununla birlikte, belirli bir uyumluluğun, bireylerin bir Politika içindeki siyasi hedeflerini gerçekleştirme şekilleriyle olumlu veya olumsuz yönde karışıp karışmadığı sorusu olarak kalır. Analizimizde, üç farklı düşünürün siyasal uygunluk gerekliliğini ve ne dereceye kadar nasıl kavradıklarını keşfetmeye çalışıyoruz. Bir yandan, John Stuart Mill, bireysel özgürlüğü savunan ve büyük ölçüde politik uygunluğu önleyen bir adalet anlayışı ile karşı karşıya kalırken, bu özgürlüğün sebeple birlikte kullanılmasını istiyor. Platon gibi, bir insanın karakterinin sosyal ilerlemede değil, aynı zamanda insan mutluluğu peşinde olduğunu da kabul ettiğini savunuyor. Öte yandan, Constant, eski siyasi katılım ve egemenlik teorilerini, bireysel hakların ve kişisel çıkarların peşinde olmanın çok önemli olduğunu iddia ederek modası geçmiş olarak reddetmektedir. Constant, demagojik bir hükümetin yönetimi altında adaleti ortadan kaldırma riskiyle birlikte, daha yüksek bir uyumluluk riskiyle karşı karşıya kaldığında, Platon, Polis'in kişiye hiyerarşik önceliğini zorunlu kılmakla birlikte bireyin kendini yerine getirmesini gözeterek , politik temeli göz ardı etmeden.