ABSTRACTION IN STYLE IN IMPRESIONISM, CUBISM, SURREALISM AND EXPRESSIONISMFIGUR INTERPRETATIONS

Abstract

This work; in pictorialism and style in Impressionism, Cubism, Surrealism and Expressionism, the subject is the transition to abstraction. This study was developed by using qualitative research model technique. Resources related to the study were scanned to support the subject. Thus, the method of the research is in the form of field text scanning. The aim of the study was to examine the stages of the period in which they deformed and stylized nature by abstraction in their works from the period in which they transferred nature directly to the works of art, which is the greatest source of inspiration for the artists. This transitional phase coincided with the end of the Middle Ages and the beginning of the Renaissance. Then, with the emergence of movements such as Impressionism, Cubism, Surrealism and Expressionism, the artist’s artistic expression became more individualized and gained an original interpretation. With this study, it is tried to put forward the idea that the power that pushes the artist to abstract as a form of pictorial expression is the imaginary perception of the artist beyond nature. In this study, it is argued that abstraction is the product of the conflict between the reality of nature and the artist’s inner reality. The result of the research is that Impressionist, Cubist, Surrealist and Expressionist artists transform the external reality into their own inner reality while producing works of art. As a result of this, the artist strives to reflect the image he has created in his dream world to the work of art by getting away from the ordinary and ordinary image that nature presents to him in time. In this way, he tries to re-interpret the object formations of the outer world by abstraction.

Özet

Bu çalışma, “Doğa taklitçiliğinden soyutlamaya geçiş evresinde ne gibi aşamalardan geçildi?” problem cümlesi üzerine inşa edilmiştir. Çalışmanın amacı, sanatçılar için en büyük ilham kaynağı olan doğayı sanat eserlerine direkt olarak aktardıkları dönemden eserlerinde soyutlama yaparak doğayı deforme ve stilize ettikleri dönemin aşamalarını incelemek olmuştur. Buna bağlı olarak bu araştırmanın “Bulgular” kısmında “Nesnelerin İzlenimci Tavrı: Empresyonizm”, “Nesnenin Boyutsal Betimi: Kübizm”, “Bilinçaltının Estetik Dili: Sürrealizm” ve “İçsel Gerçekliğin Sanatsal İnşası: Expresyonizm” başlıkları irdelenerek belirli bir sonuca ulaşılmıştır. Bu çalışma, nitel araştırma modeli tekniği kullanılarak oluşturulmuştur. Yapılan çalışma ile bağlantılı kaynaklar taranarak konunun desteklenmesi sağlanmıştır. Araştırma literatür taramasından elde edilen verilerden yola çıkılarak bir bütünlük içerisinde sentezlenmiştir. Bu çalışma ile sanatçıyı, sanat eserini oluşturma evresinde etkileyen unsurların, doğanın ötesinde sanatçının, düşsel algısı olduğu düşüncesi ortaya konmuştur. Sanatın, doğa ile düş nesnesi arasındaki farklılıkların görüntüye bürünmüş hali olduğu kanısına ulaşılmıştır. Çalışmada sanatçının eserinin, doğanın gerçekliği ile sanatçının içsel gerçekliği arasındaki çatışmanın ürünü olduğu yargısı öne sürülmektedir. Araştırmalar çerçevesinde ulaşılan sonuç, sanatçının sanat eseri üretirken zamanla dış gerçekliği kendi iç gerçekliğine dönüştürdüğüdür. Buna bağlı olarak sanatçı, zaman içerisinde doğanın kendisine sunduğu alışılmış ve sıradan görüntüden uzaklaşarak doğadan aldığı ilham ile kendi düş dünyasında kurguladığı görüntüyü sanat eserine yansıtma gayreti gütmektedir. Böylelikle eserlerine yansıttığı dış dünyaya ait nesne oluşumlarını soyutlama yaparak yeniden anlamlandırır.