Stones and Fear of God in the Context of 74th Verse of al-Baqarah

Abstract

While Allah Almighty declares various truths in his Qur'an, he considers his perceptions and ensures that the facts he mentions become a concrete scene in the minds of the servants. This style, which is called Metaphor in the science of rhetoric, is one of the most important narrative features of the Quran. The subjects, which would normally be very closed to understanding of human, can thus be understood more easily and clearly. One of the truths that the Qur'an expresses through metaphor is about the stiffness of the hearts of the infidels, which are mentioned in the 74th verse of the Surah al-Baqarah. In this verse, Allah explains how hard their hearts are with the stone analogy. He even declares that their hearts are harder than stones. Despite the solid structure of the stones, he indicates that there are some beautiful qualities such as the rivers boiling and the water gushing or falling from where they are due to the fear of Allah, but that there is no positive quality in the hearts of those hard-hearted unbelievers. Although they are an inanimate being, it is remarkable that the stones are mentioned in the verse for fear of Allah. In this regard, the essential focus of the study will be to try to reveal the nature of the situation in question, especially in the light of Sufi tafsir besides classical tafsirs.

Özet

Yüce Allah Kur'ân-ı Kerîm’de kullarına hitâben çeşitli hakikâtleri beyan buyururken onların idrâklerini de dikkâte almakta, zikrettiği hakikâtlerin kulların zihin dünyalarında somut birer sahneye dönüşmesini sağlamaktadır. Belâgat ilminde mecâz olarak adlandırılan bu üslup Kur'ân-ı Kerîm’in en önemli anlatım özelliklerinden birisidir. Normalde beşerin algısına belki çok kapalı gelecek konular bu sayede daha kolay ve açık bir şekilde anlaşılabilmektedir. Kur’ân’ın mecaz yoluyla ifade etmiş olduğu hakikâtlerden biri de Bakara Suresinin 74. âyetinde dile getirilen, kâfirlerin kalplerinin katılığı hakkındadır. Allah Teâlâ söz konusu âyette onların kalplerinin ne kadar katı ve sert olduğunu, zikretmiş olduğu taş temsiliyle anlatmakta, hatta onların kalplerinin taşlardan bile daha katı olduğunu beyan etmektedir. Taşların katı yapılarına rağmen kendilerinden ırmakların kaynayıp suların fışkırması yahut da Allah korkusuyla bulundukları yerden düşmeleri gibi güzel vasıfları bulunduğuna, ancak katı kalpli o kâfirlerin kalplerinde ise hiçbir olumlu nitelik olmadığına işâret etmektedir. Cansız birer varlık olmalarına rağmen âyette taşların Allah korkusuyla anılmaları dikkati çeken bir husustur. Bu cihetle, çalışmanın ana odağında söz konusu durumun mahiyetini klasik tefsirlerin yanı sıra bilhassa tasavvufî tefsirler ışığında ortaya koymaya çalışmak olacaktır.