Iran’s Central Asia Policy Within the Context of Realism and Idealism Contradiction in Foreign Policy

Realizm-İdealizm İkilemi Bağlamında İran’ın Dış Politika Yönelimlerine Teorik Bir Bakış

Abstract

The first theoretical debate between realism and idealism in International Relations has affected states’ foreign policies. Within this context, Iran’s foreign policy orientations after the Islamic Revolution is a good example. After the Islamic Revolution; Iran, which pursued idealistic and religious policies by embracing the “regime export” statement specially in Middle East; is showing a pragmatic nation-state reflex which refuses religious idealism in its Central Asia policies. The situation reveals that Iran has deep rooted state tradition. This differentiation which results from Iran’s political orientations, makes it possible to locate Iran’s Central Asia policy in realist theory. This article is analyzing the differentiations in Iran’s foreign policy orientations in a theoretical framework by making comparisons.

Özet

Uluslararası ilişkiler disiplinleri olan Realizm ve idealizm arasında yaşanan ilk teorik tartışma, devletlerin dış politikalarını da etkilemiştir. İran’ın İslami Devrim sonrasında uyguladığı dış politika yönelimleri, bu etkinin incelenmesi bağlamında güzel bir örnek oluşturmaktadır. 1979 yılında gerçekleşen devrim sonrasında, özellikle Ortadoğu’da “rejim ihracı” söylemine sarılarak, idealist ve dini bir dış politika uygulayan Tahran; Orta Asya yönelimlerinde ise dini idealizmin reddini içeren pragmatik bir ulus-devlet refleksi sergilemektedir. Zira Tahran hem jeopolitik hem de demografik nedenlerden dolayı Orta Asya’da duyguları arka plana iterek hassas ilişkiler geliştirme ihtiyacı duymaktadır. Politik yönelimlerinde ihtiyaçlarından kaynaklanan bu farklılaşma da İran’ın Orta Asya politikasının realist kuram çerçevesinde ele alınmasını mümkün kılmaktadır. Bu makalede de Tahran’ın dış politika yönelimlerindeki farklılaşma ele alınmaktadır.