An Assessment of Antibiotics-Related Knowledge Levels and Behaviors of Patients Presenting to Family Practice Centers

Aile Hekimliği Polikliniğine Başvuran Hastaların Antibiyotikler ile İlgili Bilgi Düzeyi ve Davranışlarının Değerlendirilmesi

Abstract

ABSTRACTAim: The aim of study is to evaluate the knowledge level and behaviors of the patients who applied to the family practice center on antibiotics.Materials and Methods: This is a descriptive study. A questionnaire with 43 questions was applied face to face evaluating the socio-demographic characteristics of individuals, participants knowledge and behaviors about antibiotics. Data analysis was performed by using descriptive statistical methods (mean, standard deviation, frequency) and chi-square test in spss22.0 program; p<0,05 was considered significant.Findings: Of participants, 62.80% (n = 157) stated that they had an infection in the last year. 58.80% (n = 147) of them used antibiotics at least once. The rate of non-prescription antibiotics use in the last one year was 10.00% (n = 25). The most important source of information on antibiotics was seen as doctors 62.40% (n = 156). Seniors were using television and the young adults were using the Internet more (p = 0.08; p = 0.02). Result: It was determined that the participants did not have sufficient knowledge level for rational antibiotic use and this was reflected in their behaviors.

Özet

Amaç: Çalışma, aile hekimliği polikliniğine başvuran hastaların antibiyotiklere dair bilgi düzeylerini ve davranışlarını değerlendirmek amacıyla yapılmıştır.Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı tipte olan bu çalışma, bir ilçe devlet hastanesi aile hekimliği polikliniğine başvuran 250 kişiyle yapılmıştır. Kişilere sosyo-demografik özelliklerinin, antibiyotiklere dair bilgi düzeylerinin ve davranışlarının değerlendirildiği 43 soruluk anket yüz yüze uygulandı. Veri analizleri spss22.0 programında, tanımlayıcı istatistiksel yöntemler (ortalama, standart sapma, frekans) ve ki-kare testi kullanılarak yapıldı; p˂0,05 anlamlı kabul edildi.Bulgular: Çalışmaya katılanların yaş ortalaması 39,23±14,86 (min15-maks 82) idi. Sık antibiyotik kullananların oranı %28,00 (n=70) olup %62,80’i (n=157) son bir yılda enfeksiyon geçirdiğini, %58,80’i (n=147) en az bir kez antibiyotik kullandığını belirtti. %28,00’i (n=70) evde yedek antibiyotik bulundururken %37,60’ı antibiyotik kullanım amacını bilmiyordu. Kadınların erkeklere göre (p=0,02), gençlerin (p=0,010), antibiyotik kullanım oranı yüksek bulundu. Son bir yılda reçetesiz antibiyotik kullananların oranı %10,00 (n=25) idi. Gençlerin daha fazla reçetesiz antibiyotik kullandığı tespit edildi (p=0,00). Antibiyotik kullanım amacını erkekler kadınlardan daha az biliyordu (p=0,001), eğitim seviyesi düşük grup daha fazla yanlış bilgi sahibiydi (p=0,011). En önemli bilgi kaynağı hekim %62,40’ı (n=156) olarak görülse de yaşlılar televizyonu, genç erişkinler interneti daha fazla kullanıyordu (p=0.08; p=0.02). Sonuç: Çalışmaya katılan kişilerin akılcı antibiyotik kullanımı için yeterli bilgi düzeyine sahip olmadığı, bu durumun tutum ve davranışlarına yansıdığı belirlendi. Akılcı antibiyotik kullanımı için en önemli unsur hekimler olup yaşa ve eğitim düzeyine göre uygun iletişim yöntemleri kullanılacak eğitim programlarına ihtiyaç vardır. Toplumun bilinçlendirilmesinde önemli rolü olan aile hekimlerinin eğitimde daha aktif rol almaları uygun olacaktır.