Kusadali Ibrahim Khalwati’s Views on Rabita

Abstract

Rabita is a sufi term. It means to tie the heart to a sheikh with the most general meaning. The term in question has referred to the effort of a disciple (murid) in the way of being the perfect human (al-Insan al-Kamil). It is the noun of a practice in this sense. Rabita has been commonly known a term and a practice related to the Naqshbandi Tariqa. But it is a basis that exists in other tariqas too. Rabita process at first begins with annihilation the disciple in the essence of the sheikh. In this process it is possible to become stages of annihilation in the essence of Rasul (fana fi Rasul) and finally in the essence of Allah (fana fillah). Kusadali İbrahim Khalwati who has affiliation with Sabaniyye branch of the Tariqa Khalwatiyya has drawn attention on caring about rabita. Whenever possible, he has recommended his disciples to practice rabita in the letters written by himself to them. Rabita attracts the attention as a dominant factor in Kusadali’s letters. Thus for him rabita is the biggest base of this manner (namely tasawwuf). Although rabita has mostly been a sufi training method practiced in Naqshbandi Order, it is remarkable point for Kusadali to give place to rabita as well. With this aspect he has breathed new life into the tariqa. So this situation is a matter required for dwelling on it. In this article it will be firstly mentioned the content of rabita term and its position in sufi orders. After that it will be included in the base of rabita thought for Kusadali Ibrahim Khalwati and his opinions on rabita. For this purpose essentially, it will be benefited from his letters written to some close persons.

Özet

Râbıta, tasavvufî bir ıstılahtır. En genel manâsıyla “kalbi şeyhe bağlamak” anlamına gelir. Söz konusu ıstılah mürîdin kâmil insan olma yolundaki çabasına işaret eder. Bu manâda o, bir pratiğin de ismidir. Râbıta, daha çok Nakşibendiyye tarîkatına özgü bir terim ve de uygulama olarak bilinmektedir. Ancak râbıta diğer tarîkatlarda da mevcut olan bir esastır. Başlangıçta mürîdin şeyhte fâni olmasıyla başlayan râbıta sürecinin, Resûl’de ve nihâî olarak da Allah’da fâni olma mertebeleri de mümkündür. Halvetiyye tarîkatının Şabâniyye koluna bağlı olan Kuşadalı İbrâhim Halvetî, râbıtaya verdiği önemle dikkat çekmektedir. Kendisi mürîdlerine yazdığı mektuplarda her fırsatta onlara râbıtayı salık vermiştir. Kuşadalı’nın mektuplarında “râbıta” hâkim bir unsur olarak göze çarpmaktadır. Nitekim ona göre râbıta, bu yolun (yani tasavvufun) en azîm temelidir (rükn-i a’zam). Râbıta daha çok Nakşibendiyye tarîkatında uygulanan bir tasavvufî terbiye yöntemi olsa da bir Halvetiyye şeyhi olarak Kuşadalı’nın da râbıtaya yer vermesi dikkat çekici bir noktadır. Kendisi, bu yönüyle yaşadığı dönemde tarîkata yeni bir soluk getirmiştir. Dolayısıyla bu durum, üzerinde durulması gereken hususlardandır. Bu makalede önce tasavvufta râbıta kavramının mâhiyetine ve tarîkatlardaki yerine değinilecektir. Ardından İbrâhim Halvetî’de râbıta düşüncesinin temeline ve onun râbıta hakkındaki görüşlerine yer verilecektir. Bu amaçla esâsen onun, çevresindeki kişilere yazdığı mektuplarından istifâde edilecektir.