ARİSTOTELES’TE AHLAKİ ÖZNENİN KURULUŞU

Özet

Sartre ile başlayan "varoluş özü önceler" şiarı, postmodern şiar alarak Aristoteles’e karşı ve en başta etik olmak üzere insan bilimlerini ontolojik müstevide anlamaya, yorumlamaya ve çözümlemeye çalışanlara karşı tutum alır. Aristoteles’in düşüncesi ise nettir: Etik kendisini ontolojik düzlemde gerekçelendirir. Bu sebepten ötürü Aristoteles’in felsefi sisteminde ‘’ahlak nedir?’’ sorusu, ‘’varlık nedir?’’ sorusundan sonra sorulur. Akabinde ahlak insan doğasının kurucu öğesi haline getirilir. Şöyle ki, ahlak sadece başkalarına karşı duyulan içsel veya dışsal sorumluluğun neliğini ve nasıllığını içermekle kalmaz, bizzat bireyin özneleşmesini de içerir; onu talep eder. Bu yazı Aristoteles’ten hareketle sınırlanmış öznenin katıldığı ahlaki pratiklerdeki rolünün sorumluluğunu değerlendiriyor.

Abstract

The principle that "existence priorities the essence", which was starting with Sartre as the postmodern principle, takes a stand against Aristotle and the others who try to understand, expound and explain the human sciences on the ontological ground. Aristotle's idea is clear: Ethics justify itself on ontological ground. Because of that reason, the question "what is morality" comes after the question "what is being". Right after, morality becomes the constituent element of the human nature. Namely, morality just doesnt include ''what'' and ''how'' is internal and extarnal responsibility to others, but it include the subjectification of individual; and demand it. This paper, proceed from Aristoteles, measure the responsibility of limited subject while participate in ethical practices.