“FÂİK’İN, ‘ELÂ YÂ EYYÜHE'S-SÂKÎ EDİR KE’SEN VE NÂVİLHÂ’ MISRAINA TASAVVUFÎ ŞERHİ: LÜBB-İ SÜHAN”

Özet

"Elâ yâ eyyühe's-sâkî edir ke'sen ve nâvilhâ" Ki ışk âsân nemûd evvel velî üftâd-ı müşkilhâ This couplet is from the first ghazel in Hâfız-ı Şirazî (ö. 1389)'s Divan. İt is argued that the first line from the poem of Yezid (ö. 683), the son of Muaviye: Ene'l-mesmûmu mâ indî bi-tiryâkin velâ râkî Elâ yâ eyyühe's-sâkî edir ke'sen ve nâvilhâ It is understood that that is not true. In the same way, Ottoman poets composed a lot of ghazals something like that. Behiştî, Mirî, Zikrî, Sırrî, Sânî, Hisalî, Nimeti, Derviş and Hıfzî … like Hâfız-ı Şirazî. Gelibolulu Mustafa Âlî and Yahya Bey wrote the Arabic couplets in the same meaning. As a result, this way effected more than ten Turkish poet