HUMERUS BAŞININ YUKARI KAYMASI: ROTATOR KILIF CERRAHİSİNDE PROGNOSTİK BİR ARAÇ OLARAK KULLANILABİLİR Mİ?

Özet

Amaç:Rotator kılıf yırtığı bulunan hastalarda sağlam ve yırtık kılıf bulunan omuzda humerus başının glenoide göre superior’a kaymasının tamir sonrası prognostik kriter olarak kullanılabilirliği araştırıldı. Hastalar ve Yöntem:Tek taraflı tam kat rotator kılıf yırtığı tanısı konulan 27 hasta (14K, 13E) çalışmaya dahil edildi. Ortalama yaş 56 (Aralık: 32-71) idi. Ameliyat öncesi her iki omuz glenohumeral eklemin AP grafileri çekildi.Humerus başının yukarı kayma miktarı (∆e) ölçüldü. Kayma miktarı 0-3 mm olan hastalar Grup A, 4-5 mm olan hastalar Grup B olarak sınıflandı. Açık rotator kılıf tamiri yapıldı.Değerlendirmede Constant omuz skorlaması kullanıldı. Bulgular: Supraspinatus, infraspinatus ve subskapularis tendon yırtıkları sırasıyla 27 hastada (%100), 11 hastada (%40.7) ve 6 hastada (%22.2) saptandı.19 hasta A grubunda, 8 hasta B grubundaydı. İzole supraspinatus yırtığı bulunan hastaların hepsi (n=10) ve supraspinatus, infraspinatus yırtığı bulunan 11 hastanın 9'u A grubundaydı. Supraspinatus, infraspinatus ve subskapularis yırtığı bulunan hastaların hepsi (n=6) B grubundaydı. Ortalama preoperatif Constant skoru Grup A'da 48.6, Grup B'de 21.5 olarak tespit edildi. Aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p