Abu Hanifa’s Approach to Quranic Recitations

Abstract

For Abu Hanifa who is the founder of the Hanafi school of law, the principle source of reference is The Quran which has different styles of recitation (Qira’at). In some circumstances, those styles might lead to differences in terms of meaning, interpretation and ruling. Since he lived in an environment where different styles of recitations were prevalent and in a period when classification and codification were not available yet, I will discuss his approach concerning this matter. In this regard, I will analyze some of his ideas about differences in recitations and how he benefited from them while he was to give a ruling. It seems that Abu Hanifa read and narrated both authentic (sahih) and weak hadiths. Even he benefited from them while he was making a ruling. Besides that, it seems possible that there are some recitations referred to Abu hanifa even though he did not use them.

Özet

İslam hukuk ekollerinden Hanefiliğin kurucusu olan Ebû Hanîfe’nin fetvalarında ilk başvuru kaynağı olan Kur’an-ı Kerim’in farklı okuyuş şekilleri (kıraatleri) vardır. Bunlar bazı durumlarda anlam, yorum ve hüküm farklılıklarına sebep olmaktadır. Biz de araştırmamızda kıraatlerin yaygın olduğu bir şehirde (Kufe) ve henüz tasnif ve tedvinlerinin yapılmadığı bir dönemde yaşayan Ebû Hanife’nin bu husustaki yaklaşımını ele almaya çalıştık. Bu bağlamda özellikle ondan nakledilen bazı kıraat farklılıklarını ve hüküm verirken onlardan nasıl istifade ettiğini ele aldık. Görünen o ki Ebû Hanife hem sahih hem de zayıf bazı kıraatleri okuyup nakletmiş hatta onlardan hüküm çıkarma konusunda istifade etmiştir. Bunun yanında okumadığı halde Ebû Hanife’ye nispet edilen bazı kıraatlerin söz konusu olması da mümkün gözükmektedir.