Analysis of the Factors Affecting Recurrence andPostoperative Incontinence after Surgical Treatment ofAnal Fistula: A Retrospective Cohort Study

Anal Fistülün Cerrahi Tedavisi Sonrası Nüks ve Postoperatif İnkontinansı Etkileyen Faktörlerin Analizi: Retrospektif Bir Kohort Çalışması

Abstract

Aim: Surgical treatment of anal fistula in association with the high rates of recurrence and faecal incontinence is a problematic issue. The complexity of this disease and the diversity of available surgical techniques are the essential factors affecting the outcomes of the treatment. We aimed to assess the rates of recurrence and faecal incontinence as well as the risk factors that affect these outcomes among patients in a single institution.Method: All consecutive patients with cryptoglandular anal fistula who underwent anal fistulotomy or seton placement were retrospectively evaluated during January 2016 and December 2019. The demographic and clinical features, including the Parks’ and St. James’ classifications, the number of surgical procedures, recurrence of fistula and the development and type of faecal incontinence based on the Wexner’s score were evaluated. The recurrence and postoperative incontinence were considered as the primary outcomes of this study.Results: A total of 98 patients of mean age 45.9±13.4 years (male to female ratio: 2.92) were enrolled in this study. Fistulotomy and seton placement were performed in 53 (54.1%) and 45 patients (45.9%), respectively. There were a total of 9 recurrences (9.2%). The age of the patients with recurrence was significantly lower (p=0.044). Postoperative incontinence developed in 11 patients (11.2%). No permanent solid or flatus type of incontinence was noted. No significant impact of the demographic and clinical variables on the development of recurrence and incontinence was noted (p>0.05 for all). For patients with fistulotomy (n=53) and seton placement (n=45), five and 67 extra surgical procedures, respectively, were involved. During the median follow-up time of 33 months, the healing rates after fistulotomy and seton placement were 100%.Conclusion: The recurrence and postoperative incontinence were not influenced by patient, surgery and fistula-related factors. It is therefore feasible to treat anal fistula by using different surgical approaches with acceptable rates of recurrence and incontinence. In fact, a staged surgical approach including serial seton placements followed by fistulotomy may be a reliable technique in appropriate patients.

Özet

Amaç: Anal fistülün cerrahi tedavisi yüksek nüks oranları ve fekal inkontinans nedeniyle sorunlu bir konudur. Hastalığın karmaşıklığı ve cerrahitekniklerin çeşitliliği, tedavinin sonuçlarını etkileyen temel faktörlerdir. Tek kuruma ait nüks ve dışkı inkontinansı oranlarını ve bu sonuçları etkileyenrisk faktörlerini değerlendirmeyi amaçladık. Yöntem: Ocak 2016 ile Aralık 2019 tarihleri arasında anal fistülotomi veya seton uygulaması yapılan kriptoglandüler anal fistülü olan ardışık tümhastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Parks’ ve St James’ sınıflandırmaları, cerrahi prosedürlerin sayısı, fistül nüksü ve Wexner skoruna görefekal inkontinans gelişimi ve tipi dahil olmak üzere demografik ve klinik özellikler değerlendirildi. Nüks ve postoperatif inkontinans çalışmanınbirincil çıkarım noktalarıydı. Bulgular: Bu çalışmada yaş ortalaması 45,9±13,4 olan (erkeklerin kadınlara oranı 2,92) 98 hasta mevcuttu. Fistülotomi ve seton uygulaması yapılanhasta sayıları sırasıyla 53 (%54,1) ve 45 (%45,9) idi. Dokuz hastada nüks vardı (%9,2). Rekürrens gelişen hastaların yaşı anlamlı olacak şekilde dahadüşüktü (p=0,044). Ameliyat sonrası 11 hastada (%11,2) inkontinans gelişti. Kalıcı katı veya gaz tipi inkontinans tespit edilmedi. Demografik veklinik değişkenlerin nüks ve inkontinans gelişimi üzerine anlamlı bir etkisi yoktu (bütün parametreler için p>0,05). Fistülotomi (n=53) ve setonyerleştirme (n=45) uygulanan hastalarda sırasıyla beş ve 67 ekstra cerrahi prosedür uygulandığı görüldü. Otuz üç aylık medyan takip süresindefistülotomi ve seton yerleşimi sonrası iyileşme oranları %100 idi. Sonuç: Rekürrens ve postoperatif inkontinans gelişiminin hasta, cerrahi teknik ve fistül ile ilişkili faktörlerden etkilenmediği görüldü. Kabul edilebilirnüks ve inkontinans oranlarıyla farklı cerrahi yaklaşımlar kullanarak anal fistülü tedavi etmek mümkündür. Seri seton uygulamalarını içeren aşamalıcerrahi yaklaşım ve ardından fistülotomi uygun hastalarda güvenilir bir teknik olabilir.