Limitation Period of Annual Leave Fee

Abstract

Until the Turkish Code of Obligations came into force in 2012, there was no dispute about the statute of limitations on the annual leave fee. The decisions of the 7th and 9th Civil Chambers of the Court of Cassation in 2013-2017, based on the emphasis on ‘periodic performance’ in article 147/1 of the code, which regulates receivables subject to a five-year statute of limitations, that the article 8 regarding the implementation of the additional article 3 caused grievances in the working life. Based on the decisions accepting the statute of limitations for annual leave fee as ten years for the employment contracts which has terminated between the period of 01.07.2010 and 25.10.2017, all the lawsuits filed pursuant to the temporary article 8 are dismissed due to the statute of annual leave fee was subject to a ten-year statute of limitations due to the lack of periodic performance was the subject of purely academic discussion at that time. With the addition of the additional article 3 on the statute of limitations with the Law No. 7036 to the Labour Code as of 25.10.2017, this discussion was ended as stated in the legislative intention of the article, but the temporary limitations. Although the decision of the 9th Civil Chamber of the Court of Cassation, dated September 2020, titled Discussion of Differences in Jurisprudence has put an end to this, the grievances experienced and the decisions of the Constitutional Court regarding the different practices of different chambers of the Court of Cassation on the same issue require the examination of the subject.

Özet

2012 yılında Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğüne kadar yıllık izin ücretinin tabi olduğu zamanaşımı hakkında bir çekişme yoktu. Yargıtay 7. ve 9. Hukuk Dairelerinin 2013-2017 yıllarında verdiği, bu Kanunda beş yıllık zamanaşımına tabi alacakların düzenlendiği 147/1 maddesindeki ‘dönemsel edim’ vurgusundan yola çıkarak, yıllık izin ücretinin dönemsel edim olmaması nedeniyle on yıllık zamanaşımına tabi olduğu kararları, o dönem salt akademik tartışma konusu olmuştur. İş Kanunu’na 7036 sayılı Kanun ile zamanaşımı konulu ek 3. maddenin 25.10.2017 itibariyle eklenmesiyle, madde gerekçesinde de ifade edildiği üzere bu tartışmaya son verilmişse de ek 3. maddenin uygulanmasına dair geçici 8. madde çalışma hayatında mağduriyetlere neden olmuştur. 01.07.2010-25.10.2017 arası dönemde sona eren iş sözleşmeleriyle ilgili yıllık izin ücretinin zamanaşımı süresini on yıl kabul eden kararlara dayanarak geçici 8. madde uyarınca açılan davaların tümünde zamanaşımından ret kararı verilmektedir. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin “İçtihat Farklılıklarının Görüşülmesi” başlıklı Eylül 2020 tarihli kararı ile son nokta konulmuşsa da yaşanan mağduriyetler, Anayasa Mahkemesi’nin farklı Yargıtay Dairelerinin aynı konuda farklı uygulamalarıyla ilgili hak ihlali kararları konunun incelenmesini gerektirmektedir.