ISTIGHNA IN QURAN

Abstract

Istighna that is a word coming from the structure istif’al of “ğny” verb root. The form of “istighna” that is placed at four slots in Quran, is attributed to God in a verse and to human (a polytheists) in three verses. The word of istighna, in the verse used related with God, is used both as an adjective from the root “ğ n y” and also is used with the same meaning with the word ‘Ghaniyy’ (ğani) from EsmaulHusna (Beautiful names of Allah). Therefore, the root of “ğ n y” (in the form of ghaniyy, ighna and istighna) in the verses used as a verb of God, expresses the meaning “God enriches the ones whomever he wishes (mughnee-the Enricher), is excluded from the all kinds of needs in the presence of his attribution, is self-sufficient and self-dependent. However, in the verses attributed to human, it is meant that human supposes himself, having no right, sufficient enough and believes that he does not need to divine guidance, The Prophet and his vocations, is not afraid of God and committing a sin and is satisfied with this world’s pleasures and thinks that he is not in need of after-life.

Özet

İstiğnâ, “ğny” fiil kökünün istif’al kalıbından olan bir kelimedir. Kur’an’da dört yerde geçen “istiğna”, bir ayette Allah’a, üç ayette ise insana (müşrik insan) izafe edilmiştir. İstiğnâ sözcüğü, Allah ile ilgili kullanıldığı ayette, “ğny” kökünden bir sıfat ve aynı zamanda “esma-i hüsna”dan (Allah’ın en güzel isimleri) olan “ğanî” kelimesiyle aynı anlamda kullanılmıştır. Dolayısıyla “ğny” kökü (ğanî, iğnâ ve istiğnâ şeklinde) Allah’ın bir fiili olarak kullanıldığı ayetlerde, “Allah Teâlâ’nın kullarından dileğini zenginleştirmesi (muğnî), zâtında ve sıfatlarında her türlü ihtiyaçtan münezzeh olması, kendi kendine yetmesi ve başkasına muhtaç olmaması” anlamını ifade eder. İnsana nispet edilen ayetlerde ise insanın hakkı ve haddi olmayarak kendisini yeterli görüp ilahi rehberliğe, Hz. Peygamber’e ve onun çağrısına ihtiyaç duymadığını sanması, Allah’tan ve günah işlemekten korkmaması, bu dünyanın zevkleriyle iktifa edip ahirete muhtaç olmadığını düşünmesi, anlamına gelir.