The Finger that Medicine Cut Doesn’t Hurt: The Sacralization of Secular Medicine

Abstract

The relationship between religion and medicine is one of the most basic subjects of the ‘Medical Sociology of Religion’ that we can define as a sub-discipline that deals with the relation of religion with medicine, health and disease from the sociological perspective. However, it is understood that there is not enough interest in this topic in the field of sociology of religion. Looking at the historical process, it can be seen that the developments in the medical field are directly related to the secularization process. The developments experienced especially in the end of the 19th century have caused medicine to become an increasingly dominant element in social life. Through this process called ‘medicalization’, medicine has become a position that penetrates every area of the life over time. So much so that the ‘unquestionable and uncriticizable’ situation, which was once in the hands of the clergy, nowadays seems to have been devoted to medicine through physicians. This power has provided a sacred untouchableness armor for medicine, and physicians who have acted with authority from rational science have put forward the idea that the treatments they are applying are the only valid method that cannot be challenged. Such a picture can be seen as evidence that modern medicine, a secular initiative in its emergence, has a sacred identity as a natural result of the medicalization process.

Özet

Dinin tıp, sağlık ve hastalıkla ilişkisini sosyolojik perspektiften ele alan bir alt-disiplinolarak tanımlayabileceğimiz ‘Medikal Din Sosyolojisi’nin en temel konularındanbiri din-tıp ilişkisidir. Ancak din sosyolojisi alanyazınında bu konuya yeterli ilginingösterilmediği anlaşılmaktadır. Tarihsel sürece bakıldığında, tıp alanında yaşanangelişmelerin sekülerleşme süreciyle doğrudan bağlantılı olduğu görülecektir. Özellikle19. yüzyılın sonundan itibaren tıpta yaşanan gelişmeler, toplumsal yaşamda tıbbıngiderek baskın bir unsur hâline gelmesine neden olmuştur. ‘Medikalleşme’ olarakadlandırılan bu süreç sayesinde tıp, zaman içinde yaşamın her alanına nüfuz eden birkonuma ulaşmıştır. Öyle ki bir zamanlar din adamlarının elinde bulunan ‘sorgulamayave eleştiriye kapalı olma’ durumu günümüzde hekimler aracılığıyla tıbba hasredilmişgörünmektedir. Bu güç, tıbba kutsal bir dokunulmazlık zırhı sağlamış, rasyonel bilimdenaldığı yetkiyle hareket eden hekimler ise uyguladıkları tedavilerin itiraza mahalvermeyecek ölçüde tek geçerli yöntem olduğu fikrini vazetmişlerdir. Böylesi bir tablo,ortaya çıkışı itibariyle seküler bir girişim olan modern tıbbın medikalleşme sürecinindoğal sonucu olarak kutsal bir kimliğe büründüğünün kanıtı olarak görülebilir.