Effect of proprioceptive training on balance in patients with chronic neck pain

Abstract

Objectives: The aim of this randomized controlled study was to investigate the effect of proprioceptive training on balance inpatients with chronic neck pain (CNP).Methods: Forty patients participating in the study were randomly divided into study and control groups. Both of the groups underwentconventional physical therapy; additionally, the study group was rehabilitated with gaze direction recognition exercise(GDRE) for proprioceptive training. Exercises were performed during 3 weeks with five sessions per week. Pain intensity [visualanalog scale (VAS)], neck disability [Neck Disability Index (NDI)], and balance [four step square test (FSST), single leg balance test(SLBT) with eyes opened and closed] assessments were conducted in the patients before and after the treatment and 3 weeksafter the last session.Results: No differences were observed between the groups in terms of pre-treatment measurements. There was a statisticallysignificant decrease in VAS scores in both groups compared with pre-treatment conditions (p0.05).Conclusion: Proprioceptive training should be included in physiotherapy programs to improve balance; it decreases the disabilitylevel in patients with CNP.

Özet

Amaç: Bu randomize kontrollü araştırmanın amacı kronik boyun ağrısına (KBA) sahip hastalarda proprioseptif eğitimin denge üzerine etkisini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya katılan 40 hasta randomize olarak çalışma ve kontrol gruplarına ayrıldı. Her iki gruba da Konvansiyonel Fizik Tedavi uygulanırken, çalışma grubu proprioseptif eğitim için ek olarak bakış yönü tanıma egzersizi (BYTE) ile tedavi edildi. Hastalara, tedavinin başlangıcında, tedavi bitiminde ve son seanstan 3 hafta sonra ağrı şiddeti [Görsel Analog Skalası (GAS)], boyun özür seviyesi [Boyun Özür İndeksi (BÖİ)] ve denge [Dört Adım Kare Testi (DAKT), gözler açık ve kapalı tek ayak denge testi (TADT)] değerlendirmeleri yapıldı. Bulgular: Tedavi öncesi değerlendirmeler bakımından gruplar arasında fark bulunmadı. Tedavi öncesi ile karşılaştırıldığında her iki grubun GAS skorlarında istatistiksel olarak anlamlı azalma vardı (p