Working in Role: Teachers and Children

Abstract

Drama as a learning medium, has its roots in dramatic play. Very young babies naturally imitate and mimic what they see and hear. Once they are able to move around, toddlers start trying out things that they have seen adults doing. For example, they might pretend to cook, make imaginary cups of tea, drive imaginary cars and motorbikes, pretend they are talking to someone on a mobile phone, etc. They sometimes use functional toys in their dramatic play, e.g. a toy teapot ‘as if’ it were a real teapot, but they also use ambiguous objects imaginatively, ‘as if’ they are something else. For example, a cardboard box might become a car, a stick might become a knife. They often bring in dolls, furry toys, their pets or imaginary friends into their roleplay scenarios, as the other characters. Children will also role-play together and sometimes with adults. The role play is not real but the skills being developed are real, e.g. co-operation, collaboration, turn taking, negotiation, listening, fine motor skills, etc. Whilst imitating, mimicking and improvising, they are using real language purposefully, within a range of familiar or newly imagined contexts. They feel confident and successful in their make believe worlds and are often rehearsing adult situations and activities. Young children in schools get time in role play areas (both indoors and outdoors). They sometimes have teachers and/or other adults interacting with them as they role play but they also should have opportunity for their own, free role play without adults involved. A teacher (or other adult), role-playing with children can help focus and maintain children’s attention, model various types of talk, give status to their make believe and introduce problems to be resolved together. Teachers in role can stimulate and challenge the children’s various types of thinking and inter-thinking, from within an engaging and compelling fiction

Özet

Bu çalışmanın amacı, yazarın rol içinde çalışmaya ilişkin görüşlerine yer vermektir. Dramanın öğrenme aracı olarak kullanılmasının kökleri dramatik oyunlara dayanır. Bebekler doğal olarak gördüklerini ve duyduklarını taklit ederler. Kendi başlarına hareket etmeye başladıklarında, yetişkinlerin hareketlerini taklit etmeye de başlarlar.Örneğin, yemek pişirmek, çay yapmak, araç sürmek, telefonla konuşmak gibi eylemleri yapmaya çalışırlar. Bazen dramatik oyunlarında işlevsel oyuncaklar kullanırlar, örneğin gerçek bir çaydanlık gibi oyuncak çaydanlıklarını, bazen de belirsiz nesneleri başka bir nesneymiş gibi hayal ederler. Örneğin, karton bir kutu araba, bir sopa bıçak olabilir. Sıklıkla oyuncak bebeklerini, peluş oyuncaklarını ve evcil hayvanlarını diğer karakterler olarak rol yapma senaryolarına dâhil ederler. Çocuklar hem diğer çocuklarla hem de yetişkinlerle rol yapabilirler. Rol yapmak gerçek olmasa bile çocukların geliştirdikleri işbirliği, konuşma sırasını bekleme, uzlaşma, dinleme, motor yetenekleri ise gerçektir. Taklit ederken ve doğaçlama yaparken, dili tanıdık veya yeni bağlamlarda amacına uygun olarak kullanırlar. Hayali dünyalarında ve yetişkinleri taklit ettikleri durumlarda ve eylemlerde kendilerinden emin olurlar ve başarılı hissederler. Okullardaki çocukların, rol oynama alanlarında (hem iç hem de dış mekânda) role girmeleri zaman alır. Bazen öğretmenleri ve / veya rol oynadıkları zaman onlarla etkileşime giren başka yetişkinler de vardır, ancak yetişkinlerin katılımı olmadan kendi başlarına özgürce rol oynamaları için fırsatlara da sahip olmaları gerekir. Bir öğretmen role girerek, çocukların dikkatini odaklama ve korumaya yardımcı olabilir, çeşitli konuşma türlerini örneklendirebilir, inanacakları bir sorunu onlara tanıtarak birlikte çözüm üretmelerini sağlayabilir. Rol içindeki öğretmenler, ilgi çekici ve zorlayıcı bir kurgu içerisinden çocukların çeşitli düşünme tarzlarını teşvik edebilir ve bunlara meydan okuyabilir.