Pars plana vitrectomy and intravitreal phacoemulsification for dislocated crystalline lens during cataract surgery

Katarakt cerrahisi sırasında gelişen lens dislokasyonlarında pars plana vitrektomi ve intravitreal fakoemülsifikasyon

Abstract

Purpose: To evaluate the effectiveness, timing and safety of intravitreal phacoemulsification with pars plana vitrectomy (PPV) in patients with posteriorly dislocated crystalline lens during cataract surgery. Method: In this retrospective study, 30 eyes of 30 patients which had had crystalline lens dislocation into vitreous during cataract surgery underwent intravitreal phacoemulsification with PPV. Preoperative visual acuity, intraocular pressure (IOP), period between cataract surgery and PPV, intraocular lens (IOL) status before and after PPV, postoperative visual acuity, and complications related to the dislocated lens were evaluated. Results: Mean follow-up was 13.2±7.6 (4-36) months. Visual acuity improved in 96.7% of eyes, and was found to be 5/10 and beter in 66.7% of eyes. The timing of PPV (within 1 week or later) did not have a statistically significant impact on visual outcome (P=0.602). The implantation of sulcus IOL during cataract surgery did not have an effect on final visual acuity (P=0.770), as well as secondary implantation of sulcus or transsclerally fixated IOL (P= 1.000). The increase of IOP (16.6%), corneal edema (10%), retinal detachment (10%) and peripheral retinal tear (3.3%) were the postoperative complications. The timing of PPV (within 1 week or later) did not have a statistically significant impact on the increase of IOP, corneal edema and retinal detachment. Conclusion: Intravitreal phacoemulsification with pars plana vitrectomy was observed to be effective and in patients with posteriorly dislocated crystalline lens during cataract surgery. The timing of PPV did not have a significant impact on final visual outcome, the increase of IOP, corneal edema and retinal detachment.

Özet

Amaç: Katarakt cerrahisi sırasında vitreus içine lens dislokasy onu nedeniyle pars plana vitrektomi (PPV) ve intravitreal fakoemülsifikasyon uygulanan olgularda yöntemin etkinlik, zamanlama ve güvenirliğini incelemek. Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, katarakt cerrahisi sırasında vitreus içine lens dislokasyonu gelişmesi nedeniyle PPV ile beraber intravitreal fakoemülsifikasyon uygulanan 30 hasta¬nın 30 gözü incelendi. Tüm olgularda PPV öncesi görme keskinliği, göz içi basıncı (GİB), katarakt cerrahisi ile PPV arasında geçen süre, PPV öncesi ve sonrası göz içi lens (GİL) durumu, son görme keskinliği, vitreus içine disloke lens materyalinin neden olduğu komplikasyonlar değerlendirildi. Bulgular: Ortalama takip süresi 13.2+7.6 ay (4-36 ay) idi. Olguların %96.7'sinde cerrahi sonrası görme keskinliğinde artış, %66.7'sinde de 5/10 ve üzerinde bir görme keskinliği saptandı.Postoperatif görme keskinliğinin katarakt ameliyatı sonrası ilk hafta içinde ya da daha sonra PPV uygulanmasıyla ilişkili olmadığı saptandı (P=0.602). Çalışmamızda, katarakt cerrahisi sı¬rasında sulkus GİL konulmasının ya da afak bırakılmasının postoperatif görme keskinliğini et¬kilemediği saptandı (P=0.770). Katarakt cerrahisi sırasında afak bırakılan lens dislokasyonu olgularına sekonder olarak sulkus ya da skleral fiksasyonlu GİL uygulanmasının, postoperatif görme keskinliğini etkilemediği saptandı (P= 1.000). Postoperatif komplikasyonlar; GİB artışı (%16.6), kornea ödemi (%10), retina dekolmanı (%10) ve periferik retina yırtığı (%3.3) idi. Katarakt cerrahisi sonrası PPV'nin ilk hafta ya da daha sonra yapılmasının postoperatif GİB artışı, kornea ödemi ve retina dekolmanı gelişimini etkilemediği saptandı. Sonuç: Katarakt cerrahisi sırasında vitreus içine lens dislokasyonu olan olgularda PPV ve intravitreal fakoemülsifikasyonun etkin bir yöntem olduğu ve cerrahinin ilk hafta içerisinde ya da daha sonra yapılmasının sonuç görme keskinliğini ve retina dekolmanı, göz içi basınç artışı, kornea ödemi gibi komplikasyonların gelişimini etkilemediği saptandı.