Increase in central thickness in dry and normal eyes with application of artificial tears; A mew diagnostic and follow-up criterion for dry eye

Kuru ve normal gözlerde yapay gözyaşı tedavisiyle santral kornea kalınlığında artma; Kuru göz için yeni bir tanı ve takip kriteri

Ferda ÇİFTÇİ, Koray KARADAYI, M. Ali ÖZDÜ, İsmail CARTEL, Ahmet Hamdi BİLGE, Tuğrul AKIN

Abstract

Purpose: To investigate the effect of artificial tear application on central corneal thickness (CCT) in dry and normal eyes. Methods: Forty patients with symptomatic dry eyes and 20 patients with no dry eyes (control group) applying for examination at GATA Haydarpaşa Teaching Hospital ophthalmology outpatient center were included in the study. Artificial tear drops therapy was applied in dry and normal eyes, involving 2 artificial tear drops, one with low and one with high viscosity used in combination. Before and after a one-week therapy, CCTs were measured with ultrasonic pachy-metry.At the beginning of the study, CCTs were also measured in 11 dry eye patients and 8 control patients (a sub-group) receiving artificial tears every ten minutes for an hour and evaluated separately since the results may constitute a diagnostic criterion. Measurements before and after treatment were compared with Wilcoxon test, and the differences with Mann Whitney U test, accepting p

Özet

Amaç: Yapay gözyaşı uygulamasının santral kornea kalınlığına (SKK) etkisini kuru ve normal gözlerde araştırmak.Yöntem: GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesi Göz Polikliniği'ne muayene için başvuran hastalardan, semptomatik kuru gözü olan 40 olgu ile kuru gözü olmayan 20 olgu (kontrol grubu) çalışmaya dahil edildi. Kuru göz hastalarına ve kontrol grubuna, kombine kullanılmak üzere bir viskozitesi yüksek, bir de viskozitesi düşük yapay gözyaşı damlası verilerek, bir haftalık tedavi öncesi ve sonrası SKK'ları ultrasonik pakimetri ile ölçüldü. Ayrıca çalışma başlangıcında onar dakika arayla ve toplam bir saat süreyle yapay gözyaşı uygulanan 11 kuru göz ve 8 kontrol olgusundaki (alt grup) pakimetrik değişimler de, bir tanı kriteri olabileceği düşünülerek, kendi içinde değerlendirildi. Tedavi öncesi ve sonrası değerler Wilcoxon testi ile, farklar ise Mann Whitney U ile karşılaştırıldı ve p