Eyelid posterior lamella reconstruction: Autogenous tarsoconjunctival graft, hard palate mucosal graft and tarsoconjunctival flap

Göz kapağı arka lamel rekonstrüksiyonu: Otojen tarsokonjonktival ve sert damak mukozası greftleri, tarsokonjonktival flepler

Abstract

Aim: We aim to discuss autogenous tarsoconjunctival graft, hard palate graft and tarsocon¬junctival flap techniques we used in eyelid posterior lamella reconstruction. Method: Eyelid posterior lamellar reconstruction performed in the management of posteri¬or lamellar defect developed after tumor resection in 10 cases, and for entropion treatment in 1 case between the period of October 2001-April 2004. After tumor resection, all patients had eyelid defect that was more than 1/2 of the horizontal length of the eyelid. For reconstruction of posterior lamella, tarsoconjunctival grafts on 7 patients, hard palate mucosal grafts on 2 patients and tarsoconjunctival flaps on 2 patients were used. Results: Patients were followed up between 7-38 (avarage 18.7) months. Satisfactory eye¬lid stability and position encountered in 9 patients. Corneal epitheliopathy that was unresponsi¬ve to medical treatment developed in 1 patient treated with tarsoconjunctival graft. No other ocular surface disease were seen except this patient. Horizontal lid laxity detected in this patient and managed with tarsoraphy. One patient which was treated with hard palate mucosal graft had partial graft necrosis. The patient was followed up without treatment.because of nonexisting la-gophthalmia. Discussion: All three method we performed for posterior lamella reconstruction were offer satisfactory long-term eyelid position, stability and perfect mucosal lining. Patients should be followed up to detect recurrences of primary disease and potential ocular surface diseases after posterior lamellar reconstruction.

Özet

Amaç: Göz kapağı arka lamel rekonstürüksüyonunda uyguladığımız tarsokonjonktival greftleme, sert damak mukozası ile greftleme ve tarsokonjonktival flep yöntemleri tartışıldı. Gereç ve Yöntem: Ekim 2000-Nisan 2003 tarihlin arasında tümör rezeksiyonu yapılan 10 hastaya ve entropion bulunan bir hastaya posterior lamellar rekonstürüksüyon yapıldı. Tümör rezeksiyonu sonrasında sonra tüm olguların göz kapağında kapak horizontal genişliğinin yarı¬sından fazlasını tutan defekt mevcuttu. Defekt onarımı için 7 hastada tarsokonjonktival greft, 2 hastada sert damak mukoza grefti ve 2 hastada tarsokonjonktival flep kullanıldı. Sonuçlar: Olgular ortalama 18.7 ay (7-38 ay) izlendiler. Tatminkar kapak konumu ve sta-bilitesi 9 hastada elde edildi. Bir hastada tıbbi tedaviye cevap vermeyen kornea epitelyopatisi gözlendi ve bu hastaya kısmi tarsorafi uygulandı. Bu olgu dışındaki hiçbir olguda oküler yüzey bozukluğu bulgusu izlenmedi. Sert damak mukozası ile arka lamel rekonstürüksüyonu yapılan 1 hastada arka lamelde parsiyel nekroz gelişti ve lagoftalmi olmaması nedeniyle bu olguda tedavi düşünülmedi. Tartışma: Arka lamel rekonstürüksüyonunda uyguladığımız her üç yöntem de uzun dö¬nemde tatminkar kapak konumu ve stabilitesi sağladı. Her üç yöntemde de mukoza örtüsü tam olarak yerine kondu. Arka lamel rekonstürüksüyonu uygulanan hastaların, primer hastalığın nüksü ve olası oküler yüzey bozuklukları açısından izlenmesi gerektiği sonucuna varıldı.