Evaluation of tear function tests and lower tear meniscus height in keratoconus patients

Keratokonus hastalarında gözyaşı fonksiyon testleri ve alt gözyaşı menisküs yüksekliğinin değerlendirilmesi

Abstract

Purpose: To assess the tear function tests and the lower tear meniscus height (LTMH) in keratoconus patients and to evaluate the relationship of these parameters with the progression of keratoconus. Material and Method: Thirty-eight eyes (group 1) of 21 keratoconus patients and 36 eyes (group 2) of 18 healthy subjects were included in this prospective study. Both groups underwent corneal topographic and keratometric measurements, tear break-up time (T-BUT) and Schirmer tests as well as measurement of the LTMH with anterior segment optic coherence tomography (OCT) after the ophthalmologic examination. The values obtained from both groups were compared and evaluated for statistical significance and reliability. Results: There was no statistically significant difference between the two groups in terms of age and gender (p>0.05). The mean Schirmer test values were 14.87±8.9 mm and 16.77±8.1 mm in group 1 and group 2, respectively (p=0.367). There was not any correlation between the keratometric power and the Schirmer test in group 1 and group 2 (group 1: r=0.114, p=0.548, group 2: r=0.151, p=0.972). The mean TBUT value was 12.83±7.3 sec in group 1, and 18.25±8.5 sec in group 2 (p=0.018). There was a negative correlation between keratometric power and TBUT in group 1, while there was no correlation in group 2 (group 1: r=0.717, p=0.001, group 2: r=0.235, p=0.212). The mean LTMH was 265.30±112 μm in group 1 and 313.29±167 μm in group 2 (p=0.151). There was no correlation between keratometric power and LTMH in both groups (group 1: r=0.001, p=0.997, group 2: r=0.318, p=0.130). Discussion: In this study, it was shown that keratoconus patients have normal tear volume but reduced tear film stability compared to healthy individuals and this reduction is relate to the progression of keratoconus. (Turk J Ophthalmol 2012; 42: 249-52)

Özet

Amaç: Keratokonus hastalarında gözyaşı fonksiyon testleri ve alt gözyaşı menisküs yüksekliğini (AGMY) değerlendirmek ve bu parametrelerin keratokonusun progresyonu ile ilişkisini belirlemek. Gereç ve Yöntem: Prospektif olarak yapılan bu çalışmaya 21 keratokonus hastasının 38 gözü (grup 1) ile 18 sağlıklı bireyin 36 gözü (grup 2) dahil edildi. Her 2 gruba da rutin oftalmolojik muayeneyi takiben korneanın topografik ve keratometrik ölçümleri, gözyaşı kırılma zamanı (GKZ) ve Schirmer testleri, ön segment optik koherans tomografisi (OCT) ile AGMY ölçümleri yapıldı. Her 2 gruptan elde edilen değerler istatistiksel olarak karşılaştırılarak, anlamlılık ve güvenilirlik bakımından incelendi. Sonuçlar: Yaş ve cinsiyet açısından 2 grup arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık yoktu (p>0,05). Ortalama Schirmer testi değerleri grup 1de ve grup 2de sırası ile 14,87±8,9 mm ve 16,77±8,1 mm idi (p=0,367). Grup 1 ve grup 2de keratometrik güç ile Schirmer testi arasında korelasyon saptanmadı (grup 1: r=0,114, p=0,548, grup 2: r=0,151, p=0,972). Ortalama GKZ değeri grup 1de 12,83±7,3 sn., grup 2de 18,25±8,5 sn. idi (p=0,018). Keratometrik güç ile GKZ arasında grup 1de negatif bir korelasyon gözlenirken, grup 2de korelasyon gözlenmedi (grup 1: r=0,717, p=0,001, grup 2: r=0,235, p=0,212). Ortalama AGMY grup 1de 265,30±112 μm, grup 2de 313,29±167 μm idi (p=0,151). Grup 1 ve grup 2de keratometrik güç ile AGMY arasında herhangi bir korelasyon saptanmadı (grup 1: r=0,001, p=0,997, grup 2: r=0,318, p=0,130). Tart flma: Bu çalışmada keratokonus hastalarında gözyaşı hacminin normal olduğu, fakat gözyaşı film tabakası stabilitesinin normale göre azaldığı ve bu azalmanın keratokonusun ilerleme derecesi ile orantılı olduğu gözlendi. (Turk J Ophthalmol 2012; 42: 249-52)