Evaulation of ıncidence and risk factors for ıntraocular pressure elevation after ıntravitreal triamcinolone acetonide ınjection

İntravitreal triamsinolon asetonid uygulaması sonrası göz içi basınç artışı görülme sıklığı ve risk faktörlerinin değerlendirilmesi

Sema ARVAS, Ahmet Murat SARICI, Didar UÇAR, Funda DİKKAYA, Cansu ELGİN YÜKSEL, Pınar SULTAN, Yeliz YILDIRIM

Abstract

Objectives: To investigate the effect of intravitreal triamcinolone acetonide (IVTA) used for the macular edema on intraocular pressure (IOP) and to determine the risk factors for IOP elevation. Materials and Methods: This retrospective study included 93 eyes of 85 patients who had 4 mg intravitreal triamcinolone injection. Of the 85 patients, 56 (65.8%) had diabetic macular edema, 22 (25.8%) had branch retinal, and 7 (8.2%) had central retinal vein occlusion. IOP changes after injection as well as the relation between IOP elevation and age, sex, lens status, etiology of macular edema, baseline IOP were evaluated. Results: Fourty-six male and 39 female patients with mean age 61.58±9.5 years were evaluated. IOP was recorded to be >24 mmHg in 30 eyes (32.2%) at follow-up visit after an average of 7.5 weeks. Normalization of IOP with medication was achieved in all IOP elevated eyes. Fifteen of 29 eyes (51.7%) with vein occlusion and 15 of 64 eyes (23.3%) with diabetic macula edema had IOP elevation (p=0.01). Twenty-six of 73 phakic (35.6%) and 4 of 20 pseudophakic eyes (20%) had IOP >24 mmHg (p=0.16). There was no association between IOP elevation and sex (p=0.33). Baseline IOP was 16.47±2.8 mmHg in eyes which had elevated IOP and 14.78±2.4 mmHg in the remaining. There was significant relation between IOP elevation and baseline IOP level (p=0.01). Conclusion: Elevated IOP is common side effect after IVTA, but normalization is usually achieved by topical medication. Patients with baseline IOP ≥15 mmHg and vein occlusion have higher risk for IOP elevation. (Turk J Ophthalmol 2015; 45: 86-91)

Özet

Amaç: Makula ödemi tedavisinde kullanılan intravitreal triamsinolon asetonidin göz içi basıncı (GİB) üzerine etkisini ve GİB artışı açısından risk faktörlerini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmada 56sı (%65,8) diyabetik retinopati, 7si (%8,2) santral retinal ven ve 22si (%25,8) retinal ven dal tıkanıklığı ilişkili makula ödemi nedeniyle 4 mg intravitreal triamsinolon uygulanan 85 hastanın 93 gözü değerlendirildi. Hastalar enjeksiyon sonrası GİB değişimleri, GİB artışı ile yaş, cinsiyet, lens durumu, makula ödem etiyolojisi ve başlangıç GİB değeri arasındaki ilişki açısından incelendi. Bulgular: Otuz dokuzu kadın 46sı erkek olan hastaların yaş ortalaması 61,58±9,5 yıl idi. İzlem boyunca 30 gözde (%32,2) ortalama 7,5 haftada 24 mmHgnin üzerine çıkan GİB artışı görüldü. GİB artışı görülen hastaların tamamı topikal antiglokomatöz ilaç ile kontrol altına alınabildi. Ven tıkanıklığı olan 29 gözün 15inde (%51,7), diyabetik makula ödemi olan 64 gözün 15inde (%23,3) GİB artışı görüldü (p=0,01). Fakik 73 gözün 26sında (%35,6), psödofakik 20 gözün 4ünde (%20) GİB 24 mmHgnin üzerinde ölçüldü (p=0,16). GİB artışı ile cinsiyet arasında anlamlı ilişki bulunmadı (p=0,33). GİBde artış saptanan gözlerin enjeksiyon öncesi GİB ortalamaları 16,47±2,8 mmHg iken, artış saptanmayanlarınki 14,78±2,4 mmHg idi. GİB artışı gelişimi ile başlangıç GİB değeri arasında anlamlı ilişki vardı (p=0,01). Sonuç: GİB artışı intravitreal triamsinolon enjeksiyonu sonrasında sık görülen bir yan etkidir fakat çoğunlukla topikal tedavi ile kontrol altına alınabilmektedir. Özellikle başlangıç GİB>15 mmHg olan ve ven oklüzyonu nedeniyle enjeksiyon uygulanan hastalar GİB artışı açısından daha fazla risk taşımaktadır. (Turk J Ophthalmol 2015; 45: 86-91)