Clinical Characteristics and Low Vision Rehabilitation Methods for Partially Sighted School-Age Children

Okul Çağındaki Az Gören Çocukların Klinik Özellikleri ve Görsel Rehabilitasyon Yöntemleri

Abstract

Objectives: To determine the clinical features and the distribution of diagnosis in partially sighted school-age children, to report the chosen low vision rehabilitation methods and to emphasize the importance of low vision rehabilitation.Materials and Methods: The study included 150 partially sighted children between the ages of 6 and 18 years. The distribution of diagnosis, accompanying ocular findings, visual acuity of the children both for near and distance with and without low vision devices, and the methods of low vision rehabilitation (for distance and for near) were determined. The demographic characteristics of the children and the parental consanguinity were recorded.Results: The mean age of children was 10.6 years and the median age was 10 years; 88 (58.7%) of them were male and 62 (41.3%) of them were female. According to distribution of diagnoses among the children, the most frequent diagnosis was hereditary fundus dystrophies (36%) followed by cortical visual impairment (18%). The most frequently used rehabilitation methods were: telescopic lenses (91.3%) for distance vision; magnifiers (38.7%) and telemicroscopic systems (26.0%) for near vision. A significant improvement in visual acuity both for distance and near vision were determined with low vision aids.Conclusion: A significant improvement in visual acuity can be achieved both for distance and near vision with low vision rehabilitation in partially sighted school-age children. It is important for ophthalmologists and pediatricians to guide parents and children to low vision rehabilitation

Özet

Amaç: Az görme rehabilitasyonu hizmeti için başvuran okul çağı çocuklarının tanı dağılımlarını ve klinik özelliklerini belirlemek, az görme rehabilitasyonu için seçilen yöntemleri paylaşmak, az gören çocuklarda görme rehabilitasyonunun önemini vurgulamaktır.Gereç ve Yöntem: Araştırma kapsamında 6-18 yaş arası 150 az gören çocuk ele alınmıştır. Az gören çocukların tanısı, eşlik eden göz bulguları, uzak ve yakın görme düzeyleri, az görmeye yardımcı cihaz kullanılarak ulaşılan uzak ve yakın görme düzeyleri, uzak ve yakın için kullanılan görmeye yardımcı cihaz tipleri belirlenmiştir. Çalışmaya dahil edilen az gören çocukların demografik özellikleri ve ebeveyn akrabalığı olup olmadığı kaydedilmiştir.Bulgular: Araştırma kapsamına alınan az gören çocukların yaş ortalaması 10,6±3,0, medyan değer 10 yaş olup, 88'i (%58,7) erkek, 62'si kız (%41,3) çocuktur. Az gören çocukların tanılarına göre dağılımları incelendiğinde ilk sırada %36 ile herediter görme bozukluklarının olduğu ve bunu %18 ile kortikal görme bozukluklarının izlediği belirlenmiştir. Uzak için en sık tercih edilen yöntem teleskopik gözlükler (%91,3), yakın için ise büyüteçler (%38,7) ve telemikroskopik sistemlerdir (%26,0). Hem uzak hem de yakın görme için az görmeye yardımcı yöntemler ile görme düzeyinde anlamlı artış sağlanmıştır.Sonuç: Okul çağındaki az gören çocuklarda, az görme rehabilitasyonu ile hem uzak hem de yakın görmede anlamlı olumlu sonuçlar elde edilmesi mümkündür. Bu nedenle az gören çocukların hem çocuk hekimleri hem de göz hekimleri tarafından görme rehabilitasyonuna yönlendirilmesi önemlidir