Atlantoaxial Subluxation and Rotatory Instability

Abstract

Atlantoaxial dislocation and rotatory instability, often caused by trauma, tumors or congenital malformations, is a challenging disorder of the craniocervical junction. Atlantoaxial dislocations and rotatory instability can be subdivided with many classifications. However, it is important whether the lesion is surgically reductable or non-reductable. Due to its anatomically deep location and complex structure, lesions of the atlantoaxial joint region are difficult to diagnose and treat. Effective strategies in diagnosis and treatment have been developed with the latest developments in medicine. Current operation techniques and new fixation instruments are widely used in atlantoaxial dislocation management. However, these high-risk surgical procedures should be performed by extremely experienced surgeons. In this review, we aimed to reduce the development of complications and increase the level of diagnosis and treatment by explaining the definition, classification and treatment methods of atlantoaxial dislocation.

Özet

Atlantoaksiyal dislokasyonlar ve rotatuar instabilite, genellikle travma, tümör ve konjenital hastalıklar nedeniyle ortaya çıkar.Kraniovertebral bileşkenin tanı ve tedavisi zor olan bir bozukluğudur. Atlantoaksiyal dislokasyonlar ve rotatuar instabilite için çokfarklı sınıflandırılmalar kullanılmıştır. Ancak cerrahi açıdan redükte edilebilir ya da redükte edilemeyen olması önemlidir. Atlantoaksiyaleklem bölgesi anatomik olarak derin yerleşimi ve karmaşık yapısı nedeniyle patolojileri zor tanı konulabilen ve zor tedavi edilebilenbir bölgedir. Tıp’daki son gelişmelerle tanı ve tedavide etkin stratejiler geliştirilmiştir. Günümüzde atlantoaksiyal dislokasyonyönetiminde yeni operasyon teknikleri ve yeni fiksasyon enstrümanları yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak yüksek riskli bu cerrahiuygulamalar son derece deneyimli cerrahlar tarafından yapılmalıdır. Bu derlemede atlantoaksiyal dislokasyon tanımı, sınıflaması vetedavi yöntemleri anlatılarak komplikasyon gelişiminin azaltılması, tanı ve tedavi düzeyinin artırılması amaçlanmaktadır.