Head Injury and Epilepsy

Abstract

Post-traumatic epilepsy (PTE) is defined as recurrent spontaneous seizures occurring after traumatic brain injury. Post-traumatic seizures are classified as early and late seizures. Early seizures are thought to occur after acute inflammatory response to the injury while late seizures are thought to originate from biochemical reactions generated by iron disposition in brain tissue. Low admission Glasgow coma score, early seizures, intracerebral hematoma, contusions, depressed skull fracture, dural penetration with metal or bone fragments, midline shift greater than 5 mm, and operated acute subdural hematoma are the risk factors for PTE. Patients with penetrating head injuries have the greatest risk for PTE. The purpose of treatment in early seizures is to prevent secondary brain injury. Phenytoin and levetiracetam are the most commonly used antiepileptics in treatment. Non-convulsive seizures may also occur frequently. Prophylaxis is recommended in the early post-traumatic period for high-risk cases; however, early prophylaxis has been demonstrated to be ineffective for preventing PTE. In PTE patients with drug-resistant epilepsy, surgical treatments may be considered.

Özet

Post-travmatik epilepsi (PTE) kafa travması sonrası gerçekleşen, spontan ve tekrarlayan nöbetler olarak tanımlanmaktadır. Travmasonrası geçirilen nöbetler erken ve geç olarak sınıflandırılır. Nöbetlerin erken dönemde akut enflamatuvar yanıtlar sonrasındaoluştuğu, geç dönemde ise dokudaki demir birikimine bağlı biyokimyasal reaksiyonlarla geliştiği düşünülmektedir. Geliş Glasgowkoma skorunun düşük olması, erken dönemde geçirilen nöbet, intraserebral hematom, kontüzyon, çökme kırığı, metal veya kemikfragmanlarla birlikte dural penetrasyon, 5mm’den fazla orta hat şifti, opere edilen akut subdural hematomun PTE riskini belirginderecede artırdığı görülmüştür. En yüksek risk penetran kafa travmalarında mevcuttur. Erken dönemde tedavinin amacı nöbetiengelleyerek ikincil beyin hasarının önüne geçmektir. Tedavide sıklıkla kullanılan antiepileptikler fenitoin ve levetirasetamdır. Nonkonvülsifnöbetlerle de karşılaşılabileceği akılda tutulmalıdır. Yüksek riskli hastalara erken dönemde profilaksi önerilmektedir, ancakbu profilaksinin PTE gelişimine etkisinin olmadığı gösterilmiştir. Geç dönemde gelişen medikal tedaviden fayda görmeyen PTEolgularında cerrahi seçenekler değerlendirilebilir.