Neuroimaging in Developmental Coordination Disorder

Gönül ACAR, Mine Gülden POLAT, Emel METE, Canan YILDIRIM, Canan Günay YAZICI, Reyhan KAYGUSUZ

Abstract

Developmental coordination disorder (DCD) is a neuromotor disorder of unknown etiology characterized by motor skill disorder, which significantly inhibits the child’s ability to perform daily living activities and affects psychosocial well-being. DCD is one of the least understood and studied neuromotor disorders, and little is known about the neural mechanisms underlying motor impairment. This makes it difficult to understand why children with DCD have difficulty in learning motor skills and what is the best intervention to optimize motor functions. With the further development of neuroimaging techniques, the number of neuroimaging studies to understand the underlying mechanisms in children with DCD has increased in recent years. Results from these studies suggest that children with DCD activate different regions of the brain during functional tasks and show differences in white matter microstructure, cerebellum, basal ganglia, parietal lobe, and parts of the frontal lobe (medial orbitofrontal cortex and dorsolateral prefrontal cortex) compared with typically developing children. We believe that these neuroimaging data obtained from numerous studies will contribute to the explanation of neural mechanisms related to impaired motor function in children with DCD.

Özet

Gelişimsel koordinasyon bozukluğu (GKB), motor beceri bozukluğu ile karakterize, çocuğun günlük yaşam aktivitelerini gerçekleştirme yeteneğini önemli ölçüde bozan ve psikososyal iyilik halini olumsuz etkileyen, etiyolojisi bilinmeyen bir nöromotor bozukluktur. GKB’nin etiyolojisini ve GKB’de görülen motor bozukluğun altında yatan nöral mekanizmaları aydınlatan yeterli bilgi ve kanıt mevcut değildir. GKB’li çocuklarda yapılan nörogörüntüleme çalışmalarının sayısı son yıllarda nörogörüntüleme tekniklerinin gelişmesiyle birlikte artmaktadır. Bu çalışmalar, GKB’li çocukların fonksiyonel görevler sırasında beynin farklı bölgelerini harekete geçirdiğini, tipik gelişen çocuklara kıyasla ak madde mikroyapısında, serebellum, bazal ganglionlar, paryetal lob ve frontal lobun bazı bölümlerinde (medial orbitofrontal korteks ve dorsolateral prefrontal korteks) farklılıklar gösterdiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca, GKB’nin etiyolojik kökeninin ve patofizyolojisinin aydınlatılmasının uygun tedavi ve müdahale planına karar verilmesinde de kritik öneme sahip olacağı açıktır. Çok sayıda çalışmadan elde edilen bu nörogörüntüleme verilerinin, GKB’li çocuklarda bozulmuş motor fonksiyon ile ilgili nöral mekanizmalarının açıklanmasına katkısı olacağını düşünmekteyiz.