Otozomal dominant polikistik böbrek hastalığında insülin direnci ve antropometrik ölçüm

Insulin resistance and antropometric measurements in autosomal dominant polycystic kidney disease

Mehmet KÜÇÜK, Banu BÜYÜKAYDIN, Fuat ŞAR, Çiğdem KUTLU, Meltem GÜRSU, Vecihi MEMİLİ, Savaş ÖZTÜRK, Rümeyza KAZANCIOĞLU

Abstract

OBJECTIVES: There are conflicting data regarding the insulin resistance in autosomal dominant polycystic kidney disease(ADPKD) patients. We investigated the relationship between insulin resistance and anthropometric measurements in patients with ADPKD.MATERIAL and METHODS: Thirty-six female and twenty-eight male patients were included. HOMA-IR formula was used for determination of insulin resistance. Body mass index(BMI); neck, midarm, waist and hip circumferences; and skin fold thicknesses (SFT) at biceps triceps, subscapular, umbilical and suprailiac regions were recorded, and total body fat ratios were calculated. Patients were divided into four groups according to their creatinine clearance. RESULTS: Twenty-seven patients (42.18%) had insulin resistance. HbA1c, HOMA-IR, insulin and glucose levels, anthropometric measurements and total body fat ratios were not statistically different among the groups. Total body fat was significantly correlated with HOMA-IR. The best predictor of glucose intolerance was found to be subscapular SFT. BMIs were not different in patients grouped according to their GFR. But, insulin resistance was higher in the group with BMI>25. CONCLUSION: A direct relationship between ADPKD and insulin resistance was not been shown in the study. The relationship between anthropometric measurements and insulin resistance in ADPKD patients is similar to the general population.

Özet

AMAÇ: Otozomal dominant polikistik böbrek hastalığı (ODPKBH) olan hastalarda insülin direncine dair çelişkili veriler vardır. ODPKBH olan vakalarda insülin direnci ile antropometrik ölçümler arasındaki ilişkiyi araştırdık.GEREÇ ve YÖNTEMLER: Otuz altı kadın ve yirmi sekiz erkek hasta dahil edildi. İnsülin direncinin tespiti için HOMA-IR formülü kullanıldı. Vücut kütle indeksi (VKİ); boyun, orta kol, bel ve kalça çevreleri ile biseps, triseps, skapula altı, umbilikal ve suprailiak bölgelerdeki deri kıvrım kalınlıkları (DKK) kaydedildi, ve toplam vücut yağ oranları hesaplandı. Hastalar kreatinin klirensi değerlerine göre dört gruba ayrıldı. BULGULAR: Yirmi yedi hastanın (%42.18) insülin direnci vardı. HbA1c, HOMA-IR, insülin ve glukoz düzeyleri, antropometrik ölçümler ve toplam yağ oranları gruplar arasında istatistiksel olarak farklı değildi. Toplam yağ oranı HOMA-IR ile anlamlı derecede korele bulundu. Glukoz entoleransının en iyi belirleyicisi skapula altı DKK idi. Hastalar GFR değerlerine göre sınıflandırıldığında VKİ değerleri farksızdı. Fakat, insülin direnci VKİ 25'in üzerinde olan grupta daha yüksekti. SONUÇ: Bu çalışmada, ODPKBH ve insülin direnci arasında direkt bir ilişki gösterilmemiştir. Antropometrik ölçümler ile insülin direnci arasındaki ilişki ODPKBH olan hastalarda genel popülasyondakine benzerdir.