Necatigil, Rilke and Loneliness

Abstract

Loneliness is a universal emotion unique to “human being”. It results from certain situations originated from certain experiences or certain behaviours caused by those situations. Regardless of its source, it is an important part of human life. Studies on the sources and behavioral changes of loneliness show different categorizations of loneliness such as psychotic, autistic, social, hidden, existential, monastic, or internal. This study aims to discuss this issue about human essence in terms of “existential loneliness” that started to seem as a result of modernism with the prominence of individual, and to trace how it appears in the works of Behçet Necatigil.

Özet

Yalnızlık, ‘insan’a özgü evrensel bir duygudur. Yalnızlık, yaşantıdan kaynaklanan bazı durum/lar veya bu durum/ ların yol açtığı bazı davranışların sonucunda ortaya çıkar. Fakat kaynağı ne olursa olsun, yalnızlık insan yaşamının önemli bir parçasıdır. Yalnızlığın hangi durumlarda ortaya çıktığı ve insanda nasıl davranış değişikliklerine yol açtığı/ açabileceği hakkında yapılan araştırmalarda “psikotik, otistik, sosyal, gizli, varoluşsal, manastır, içsel” vb. birçok sınıflandırma (taxonomy) ile karşılaşmak mümkündür. Yazı, insanî öze ilişkin bu konuyu, Modernizmin sonucu olarak bireyin öne çıkışıyla görülmeye başlanan “varoluşsal yalnızlık” açısından ele alıp konunun Behçet Necatigil’in eserlerinde nasıl ortaya çıktığının izini sürmektedir.