In-hospital results of primary stenting in acute myocardial infarction

Akut miyokard infarktüsünde primer stent uygulamasının hastane içi sonuçları

Abstract

High reocclusion and restenosis rates with primary angioplasty (PTCA) had evoked the idea of primary stenting in acute myocardial infarction (AMI). In this study we evaluated the efficacy and safety of primary stenting in AMI. Study group consisted of 82 patients who underwent primary PTCA between October 1995 and October 1998 and had suboptimal or failed outcome. Acute occlusion or an threatened occlusion or a =30% residual narrowing after PTCA was an indication for primary stenting. 85.3% of the cases were male and the mean age was 53.2 ± 7.78. Chest pain to admission time was 197.5 ± 44.9 min, admission to femoral puncture time was 23.5 ± 6.11, admission to reperfusion time was 45.3 ± 29.1 min and duration of stay in catheheterization laboratory was 52.2 ± 25.4 min. Two stents were deployed in 2 cases and one stent in the remaining patients. High pressure (15.5 ± 3.01 mmHg) was used for stent deployment in all cases. Reference vessel size was 3.12 ± 0.21 mm, gained vessel size was 3.04 ± 0.22 mm and the residual stenosis was 8.3 ± 4.3 %. TIMI 3 flow was achieved in 81 cases. One patient died who underwent emergency CABG operation due to acute instent thrombosis. Recurrent ischemia or reinfarction was not recorded during the inhospital period. Two cases required blood transfusion due to the groin hemotoma at the femoral access site. At the predischarge catheterization no restenosis or reocclusion was recorded. Left ventricular mean ejection fraction was 57.2 ± 9.9 %. In conclusion, primary stenting is a safe procedure with optimal angiographic outcome in AMI. Outcome of primary PTCA was improved and hospital stay period was decreased due to the lower reocclusion, reinfarction and reccurrent ischemia rates

Özet

Akut miyokard infarktüsünde primer anjiyoplastide yeniden tıkanma ve restenozun yüksek oranlarda olması primer stent yerleştirilmesi fikrini gündeme getirmiştir ve 4 yıldır yaygın olarak uygulanmaktadır. Bu çalışmada akut miyokard infarktüsünde primer stent yerleştirilmesinin etkinliği ve güvenilirliği araştırılmıştır. Çalışma Ekim 1995- Ekim 1998 döneminde primer PTKA sonrası suboptimal veya başarısız sonuç alınan 82 olguda yapılmıştır. PTKA sonrası ? %30 darlık kalması veya akut tıkanma/tıkanma tehditi olması stent uygulama endikasyonu olarak alındı. Olguların 70'i erkek (%85.3) ve yaş ortalaması 53.2± 7.8 yıl idi. Ağrının başlangıcı- hastaneye geliş süresi 197.5± 44.9 dakika, hastaneye geliş-femoral ponksiyon süresi 23.5 ± 6.1 dakika, hastaneye geliş-reperfüzyon sağlanma süresi 45.3 ± 20.1 dakika ve olgunun kateter laboratuarında kalma süresi 52.7 ± 25.4 dakika idi. Dört olguda 2, diğer olgularda tek stent yerleştirildi. Stent yerleştirilme işlemi yüksek basınç (15.5 ± 3.01 mmHg) uygulanarak yapıldı. Referans damar çapı 3.12 ± 0.21 mm, final lümen çapı 3.04 ± 0.22 mm, rezidü darlık %8.3 ± 4.3 idi. 81 olguda TIMI 3 akım sağlandı. Akut stent trombozu gelişen 1 olgu bypass sonrası öldü. Hastane içi dönemde hiçbir olguda rekürren iskemi, reinfarkt olmadı. 2 olguda kan transfüzyonu gerektiren kasık hematomu oldu. Hastaneden çıkış öncesi yapılan anjiyogramda restenoz ve reoklüzyon saptanmadı. Sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu %57.2 ± 9.9 bulundu. Sonuç olarak AMİ'ünde stent güvenle yerleştirilebilir. Primer anjiyoplastide stent yerleştirilmesi ile optimal anjiyografik sonuç alınmaktadır. Hastane içi dönemde reoklüzyon reinfarkt, rekürren iskemi ve mortalite en aza indirilerek primer anjiyoplastinin sonuçları iyileştirilmekte ve olguların ortalama hastanede kalış süresi kısalmaktadır.