Effects of metoprolol and diltiazem on P wave dispersion in patients with mitral stenosis

Metoprolol ve diltiazemin mitral darlıklı olgularda P dalga dispersiyonuna etkisi

Abstract

Objective: In mitral stenosis, higher P wave dispersion has been shown to exist due to at rial dilatation and sympathetic overactivity because of reduced cardiac output. P wave dispersion is also closely related to atrial fibrillation. Our aim was to evaluate the effects of metoprolol and diltiazem on P wave dispersion (PWD), and on maximum and minimum P wave duration in patients with mitral .stenosis (MS). Methods: All patients with MS in sinus rhythm were randomized into two groups, one of which was composed of 44 patients (36 women, aged 36±I2 years) treated with metoprolol. and the other composed of 40 patients (35 women, aged 40 ±9 years) treated with diltiazem. Left atrial and left ventricular diameters, mean and peak transmitral gradients, mitral valve area, and left ventricular ejection fractions were measured by transthoracic echocardiographic examination. Before and one month after treatment, P wave durations were measured manually under magnifying glass in twelve-lead ECG. Results No significant difference was recorded between group I and group II in terms of baseline echocardiographic values. maximum P wave duration, minimum P wave duration, and PWD. In themetoprolol-treatment-group. we observed that maximum P wave duration, minimum P wave duration, PWD and mean transmitral gradient were significantly reduced (p0.05). In the two groups, the significant decreases in maximum P wave duration. PWD and mean transmitral gradient were more pronounced in the metoprolol-treatment-gronp (p

Özet

Atriyum büyümesi ve kalp debisinin azalmasına bağlı artmış sempatik aktivite sonucu mitral darlığında P dispersiyonu (P dis) artmaktadır. P diş artması ile atriyal jibrilasyon gelişimi arasında yakın bir ilişki olduğu bilinmektedir. Bu çalışmada ise mitral darlıklı olgularda P dis maksimum P dalga süresi (P max) ve minimum P dalga süresi (P min) üzerine metoprolol ve diltiazemin etkisi araştırıldı. Metoıl: Mitral darlıklı 84 olgu metoprolol grubu 44 hasta (36 sı kadın, yaş ortalaması 38+12 yıl) ve diltiazem grubu 40 lias ta (35 kadın, yaş ortalaması 40±9 yıl) olarak iki gruba randomize edildi. Tedavi öncesi ve sonrası transtorasik ekokardiyorafik inceleme ile sol atriyum boyutu, sol ventrikül çapları, mitral kapağa ait zirve ve ortalama gradiyentler mitral kapak alanı ve sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonları hesaplandı. Elektrokardiyografilerde tedavi öncesi ve sonrasında P dalga süreleri büyüteç yardımıyla ölçüldü. Bulgular: Her iki grubun başlangıç ekokardiyografik değerleri ile P max. P min ve P dis değerleri arasında anlamlı fark yoktu (p>0.05). Bir aylık metoprolol tedavisi ile P max. Pmin ve P dis ile transmitral ortalama gradiyentte (TMOG) belirgin azalma gözlendi (p0.05). İki grup karşılaştırıldığında ise metoprolol grubunda P max ve P dis ile TMOG de anlamlı derecede azalma saptandı (p