The effect of transmyocardial laser revascularization on anginal symptoms and clinical results in patients with incomplete surgical revascularization

Tam cerrahi revaskülarizasyon yapılamayan hastalarda transmiyokardiyal lazer revaskülarizasyonu işleminin anjinal semptomlar ve klinik sonuçlar üzerine etkisi

Abstract

Objectives: We evaluated the effect of transmyocardiallaser revascularization (TMR) on anginal symptoms andclinical results in patients in whom coronary artery bypassgrafting (CABG) surgery was not sufficient to provide complete revascularization. Study design: This retrospective study included 45 patientswho underwent CABG surgery with incomplete revascularization between 2003 and 2006. Of these, 35 patients (meanage 61.7 years) had CABG alone, while 10 patients (mean age62 years) underwent TMR at the same session as an adjunctto CABG. All the patients were assessed by transthoracicechocardiography and myocardial perfusion scintigraphy atthree months and after a mean follow-up period of 22.3±6.1months. Anginal symptoms were assessed using the CCS(Canadian Cardiovascular Society) classification system. Results: Preoperative variables were similar in both groups.All the patients were symptomatic preoperatively with meanCCS scores of 2.6±0.5 and 2.3±0.8 in the TMR and CABG- alone groups, respectively. The duration of cardiopulmonarybypass (CPB) was significantly longer in the TMR group(p=0.022). During weaning from CPB, the need for inotropicsupport was significantly less in the TMR group (10% vs.48.6%; p=0.034). While there was no early mortality, late mortality occurred in three patients (1 in TMR, 2 in CABG-alonegroups; p=0.329). At three months, 50% (n=5) of the TMRpatients were asymptomatic, compared to 14.3% (n=5) inthe CABG-alone group (p=0.016). Patients in the TMR grouphad significantly lower CCS angina scores at three months(1.2±0.6 vs. 2.2±0.7; p=0.001) and at the end of the follow-up(1±0.6 vs. 2±0.7; p=0.001). There were no significant differences between the two groups with regard to the findings ofmyocardial perfusion scintigraphy and echocardiography. Conclusion: Patients with incomplete surgical revascularization benefit from TMR in terms of decreased need forinotropic support during weaning from CPB and short- andmid-term relief of angina symptoms.

Özet

Amaç: Bu çalışmada, koroner arter baypas cerrahisi (KABC) ile tam revaskülarizasyon sağlanamayan hastalarda transmiyokardiyal lazer revaskülarizasyonu (TMR) uygulamasının anjinal yakınmalar ve klinik sonuçlar üzerindeki etkileri araştırıldı. Çalışma planı: 2003-2006 yılları arasında KABC uygulanan ancak tam revaskülarizasyon sağlanamayan 45 hastaya ait veriler geriye dönük olarak incelendi. Bu gruptan 35 hastaya (ort. yaş 61.7) sadece KABC, 10 hastaya (ort. yaş 62) ise KABC ile eşzamanlı olarak TMR işlemi yapılmıştı. Hastalar üçüncü ayda ve ortalama 22.3±6.1 ay olan takip süresinin sonunda transtorasik ekokardiyografi ve perfüzyon sintigrafisi ile incelendi. Anjinal semptomlar CCS (Canadian Cardiovascular Society) sınıflamasına göre değerlendirildi. Bulgular: İki grubun ameliyat öncesi verileri benzer bulundu. Hastaların tümü semptomatikti (CCS sınıfı TMR grubunda 2.6±0.5, sadece KABC grubunda 2.3±0.8). Kardiyopulmoner baypas (KPB) süresi TMR grubunda daha uzun idi (p=0.022). Ameliyat sonunda TMR grubunda düşük-orta doz inotrop desteğine daha az ihtiyaç duyuldu (TMR grubunda %10, sadece KABC grubunda %48.6; p=0.034). Erken mortalite hiçbir hastada gözlenmezken, üç hastada (TMR grubunda 1 hasta, sadece KABC grubunda 2 hasta; p=0.329) geç mortalite görüldü. Üçüncü ayda TMR grubundaki hastaların %50’si (n=5) asemptomatik iken, sadece KABC grubunda hastaların %14.3’ü (n=5) asemptomatikti (p=0.016). Anjinal semptomlarda düzelme TMR grubunda anlamlı derece daha fazla idi (CCS sınıfı 3. ay 1.2±0.6 ile 2.2±0.7; p=0,001 ve takip sonu 1±0.6 ile 2±0.7; p=0.001). Miyokart perfüzyon sintigrafisi ve ekokardiyografi ile kontrollerde iki grup arasında anlamlı fark görülmedi. Sonuç: Tam cerrahi revaskülarizasyon sağlanamayan hastalarda TMR uygulaması KPB’den ayırma işlemi sırasında inotropik destek ihtiyacını, kısa ve orta dönemde anjinal yakınmaları azaltmaktadır.