Cardiac resynchronization therapy in heart failure patients with atrial fibrillation

Atriyum fibrilasyonlu kalp yetersizliği bulunan hastalarda kardiyak resenkronizasyon tedavisi

Abstract

Despite advances in treatment, heart failure (HF) remains a highly prevalent, worldwide problem with a high morbidity and mortality. Cardiac resynchronization ther- apy (CRT) has become an essential therapeutic tool in HF patients with significant dyssynchrony due to intrinsic con- duction disease. Although the prevalence of atrial fibrillation (AF) in patients with advanced HF is high, those patients are excluded or underrepresented in most of the CRT trails. In randomized studies supporting the benefits and indications for CRT, only 2% of patients had AF. Observational studies, a randomized trial and several meta-analyses showed that HF patients with AF may experience benefits similar to pa- tients with a sinus rhythm in terms of functional capacity and reverse remodeling, quality of life, and even survival. With this review, it was aimed to discuss the clinical issues related to CRT, efficacy, heart rate control strategies, and their ef- fects on the therapy.

Özet

Tedavi yöntemlerinde ilerlemelere rağmen kalp yetersizliği (KY) halen tüm dünyada yüksek prevalans, yüksek mortalite ve morbiditeye sahip bir problemdir. Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (KRT), ileti kusuru sonucu ciddi senkronizasyon bozukluğu olan KYli hastalar için vazgeçilmez, etkin bir tedavi yöntemi olmuştur. Atriyum fibrilasyonu (AF) prevalansı ileri KYli hastalarda yüksek olmasına rağmen bu hastalar KRT çalışmalarının çoğuna alınmamış ya da düşük oranda temsil edilmişlerdir. KRTnin etkinlik ve endikasyonlarının değerlendirildiği randomize çalışmalardaki hastaların sadece %2si AFlidir. Gözlemsel çalışmalar, randomize çalışma ve metaanalizler AFli ve KYli hastaların da sinüs ritmindeki hastalar gibi fonksiyonel kapasite, ters yeniden biçimlenme hayat kalitesi ve hatta sağkalım açısından KRTden benzer fayda gördüklerini göstermiştir. Bu yazıda KRTye ait klinik özellikler, etkinlik ve hız kontrolü yöntemleri ve bu yöntemlerin tedaviye etkileri değerlendirildi.