Serum levels of sIL-2R, TNF-alpha, IL-6, IL-10 in familial mediterranean fever patients

Ailevi akdeniz ateşi hastalarında serum sIL-2R, TNF-alfa, IL-6 ve IL-10 düzeyleri

Yavuz BAYKAL, Bekir ÇAKIR, Orhan TARÇIN, Çağatay ÖKTENLİ, Fikri KOCABALKAN, Ali ŞENGÜL, Zülfikar POLAT, Faysal GÖK

Abstract

Objective: We investigated the relation between cytokines and tumor necrosis factor alpha and diseases acti-vity in the follow-up of familial Mediterranean fever (FMF) patients. Method: The FMF patients ages were between 20 and 25 with mean age 21.85 ± 1.42 and their diagnosis were put according to the Tel Hashomer criterias. Around 20 FMF patients 11 (55%) were having an acute attact and 9 (45%) were at remission phase, while they were taken to the study group. All the patients were having no treatment that effected their plasma cytokine levels. Control group were healthy men at the same ages. Results: Although the significant increase in serum IL-6, sIL-2R, TNF-alpha, ESR, CRP and fibrinogen levels in active period of FMF patients, there was no increase in IL-10 level. There was statistically significant difference between in active and inactive periods in FMF patients (p 0.05). We determined significant differences between control group and active FMF patients in terms of serum IL-6, IL-10, sIL-2R, TNF-alpha, ESR, CRP and fibrinogen levels (p< 0.05). Conclusion: As a result, the correlation between the rise in plasma levels of inflammatory cytokines sIL-2R, TNF-alpha, IL-6 especially in active phase and the acute phase reaction is important in determining the severity of inflamation. On the other hand, no increase in plasma levels of an antiinflamatory cytokine IL-10 in FMF disease suggests a competition between proinflamatory and inflammatory cytokines. Thus in the diagnosis prognosis and treatment of inflammatory diseases these cytokines may be helpful.

Özet

Amaç: Bu çalışmamızda ailevi akdeniz ateşi (AAA) hastalarının takibinde sitokinlerin ve tümör nekrozis faktör alfa (TNF-alfa) 'nın hastalığın aktivitesi ile ilişkilerini araştırdık. Yöntem: AAA hastalarının yaş dağılımı 20-25 ve yaş ortalaması 21.85 ± 1.42 yıl olup tanılan Tel Hashomer kriterlerine göre konuldu. Yirmi AAA hastasının 11 (%55) 'i akut atak sırasında, 9 (%45) 'u remisyon döneminde çalışmaya alındı. Yirmi hastanın hiçbiri sitokin seviyelerini etkileyecek bir tedavi almıyordu. Kontrol grubu aynı yaş grubundaki sağlıklı erkeklerden oluşturuldu. Bulgular: Aktif dönemdeki AAA hastalarında serum IL-6, sIL-2R, TNF-a, eritrosit sedimentasyon hızı (ESH), C-reaktif protein (CRP) ve fibrinojen seviyelerinde anlamlı bir artış olmasına rağmen, IL-10 seviyesinde bir artış yoktu. Aktif ve inaktif dönemdeki AAA hastaları karşılaştırıldığında ise sIL-2R, TNF-alfa, ESH, CRP vefibrinojen seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir f ark vardı (p 0.05). Kontrol grubu ile aktif AAA hastalan karşılaştırıldığında, senim IL-6, IL-10, sIL-2R, TNF-alfa, ESH, CRP vefibrinojen seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı derecede bir artış olduğunu saptadık (p< 0.05). Yorum: AAA hastalarının özellikle aktif dönemde inflamatuvar sitokinler olan sIL-2R, TNF-alfa, IL-6 düzeylerinin artması ve akut faz cevabı ile pozitif korelasyon göstermesi, inflamasyonıın şiddetini belirtmesi açısından önemlidir. Diğer taraftan antiinflamatuvar bir sitokin olan IL-10'un ise AAA hastalığında artmaması proinflamatuvar ve antiinflamatuvar sitokinler arasındaki bir yarışmanın sonucu belki de buradaki proinflamatuvar sitokinlerin baskın olduğunu düşündürmektedir. Dolayısıyla, bu sitokinler AAA hastalarının tanı, takip ve tedavisinde yararlı olabileceğini düşündürmektedir.