Clinic and laboratory featmen, treatment approach and prognostic analysis of eightyfive prolactinoma cases

Seksenbeş prolaktinoma olgusunun klinik ve laboratuvar özellikleri, tedavi yaklaşımları ve prognozların analizi

Abstract

Objective: We performed this retrospective analysis to describe demographic and diagnostic properties, prog-nostic factors and to compare the different therapy modalities ofprolactinomas. In the same analysis, the pur-pose was to determine the ideal follow-up and therapy strategies. Method; This study is based on the retrospective analysis of 85prolactinomapatients that were recorded in the Hacettepe University Hospital Archive catalog between 1993 cmd 2000. Patients were classified according to sex, tumor size and the degree ofsellar destruction (grade). The mean follow-up time was 46 months. Medical therapy was given to 27 patients, surgery and radiotherapy were performed to 57 and one patients respectively as a first line intervention. Fifteen among medically treated patients had tumoral progression and so far operated. A group of patients were followed with medical therapy or without intervention after surgery. Another group had received radiotherapy following operation. The patients were analized according to effectiveness of therapy mo-dalities. The relationship between tumor properties and recurrence and cure rate were described. Results: Statistical analysis revealed that radiotherapy was not effective over hormonal and volumetric tumor control for prolactinomas. The most effective therapy to prevent recurrence and to control residue tumor was medical therapy. There was no relation between recurrence rate and tumor size, invasion, pre and postopera-tive prolactin levels. The most significant determinant to normalize postoperative prolactin level was total remo-val of the tumor. Recurrence rate was higher among male patients. Conclusions: Prolactinoma is a benign pituitary tumor but its therapy is difficult and complete cure rate is low. Postoperative radiotherapy is not recommended because of its low efficacy and high adverse effects. Medical therapy is effective to control prolactinoma. Transsphenoidal surgery is an effective and practical surgical method and has minimal risk

Özet

Amaç: Bu retrospektif çalışmada, prolaktinoma tanısı almış hastaların demografik ve tanısal özellikleriyle tedavi modaliteleri ve prognostik faktörler incelendi. Uygulanan tedavi yöntemleri etkinlikleri açısından değerlendirildi. Çalışmada, hastaların en uygun takip ve tedavi stratejilerinin belirlenebilmesi amaçlandı. Yöntem: 1993-2000 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, hastane arşivine kayıtlı prolaktinoma tanısı almış 85 hasta çalışmada yer aldı. Hastalar cinsiyet farkı, tümör boyutu ve tümörün biyolojik davranışına göre gruplandırıldı. Hastalann ortalama izlem süresi 46 ay idi. ilk başvuruda prolaktinoma tanısı konan 27 hastaya medikal tedavi başlandı, 57 hastaya cerrahi tedavi uygulandı. Bir hastaya da radyoterapi yapıldı. Medikal tedavi başlanan 15 hasta tümöral progresyon nedeniyle opere edildi. Opere edilen hastaların 23 tanesi müdahelesiz izlenirken, 20'sine medikal tedavi, 16'sına da radyoterapi verildi. Bir hastaya radyoterapi ve takibinde medikal tedavi uygulandı. Hastalar tedavi cevapları yönünden değerlendirildi. Tümör özellikleriyle nüks, rezidü ve tam remisyon ilişkisi araştırıldı. Bulgular: istatistiksel analiz, radyoterapinin tümörün hormonal ve volümetrik kontrolünde etkin olmadığını göstermiştir. Postoperatif dönemde rekürrens oluşumunu engellemede ve rezidüel tümörün kontrolünde en etkin tedavinin medikal tedavi olduğu bulunmuştur. Preoperatif ve postoperatif prolaktin düzeyleri, tümör boyutu ve invazyonla rekürrens riski arasında bağlantı kurulamamıştır. Postoperatif prolaktin düzeylerinin normale dönmesinin en iyi belirleyicisi olarak, tümörün total eksizyonu bulunmuştur. Nüks erkek hastalarda daha fazla oranda görülmektedir. Yorum: Prolaktinoma selim karakterine rağmen tedavisi güç ve tamamen iyileşme oranı düşük olan bir hipofiz tümörüdür. Postoperatif radyoterapi yetersiz etkinliği ve yan etki sıklığı nedeniyle önerilmemektedir. Medikal tedavi tümöral kontrolde etkili bulunmuştur. Transsfenoidal yolla tümör eksizyonu morbidite ve mortalitesi az, kolay uygulanabilir ve etkili bir cerrahi yöntemdir.