Offence of exceeding the limits of authorisation for use of force

Abstract

Use of force is using force in accordance with the procedure based on the authority given by the law for the purpose of preventing persons to harm themselves and the people around them, securing compliance with the rules ordered by the law, ensuring that the fundamental rights and freedoms are benefited equally. The legislative entrusts some public officials to use force to realise these goals. Before the public officials authorised to use force resort to use of force when performing their duties, they must, as far as possible, use the means that do not contain violence. However, force must be used in the case when these means become ineffective. There must be no other solution than using force during performing the duty. In other words, use of force must become merely the "sole remedy". Used force must be "no more than absolutely necessary" to realise the targeted aim. Sanction of disproportionate (excessive) use of force is regulated under article 256 of the Turkish Criminal Code titled "Exceeding the Limits of Authorisation for Use of Force". In order that this offence to occur, it is necessary for the conditions to take place together that the perpetrator must be a public official having the authority for use of force, there should be a reason necessitating the use of the authority for use of force, the force used must be during the duty and in the line of duty of the public official, force exceeding the measure required by the duty must be used and this use of force must be based on intention.In this article, particularly notion of use of force and its conditions are examined. Then, elements of the offence of "Exceeding the Limits of Authorisation for Use of Force" regulated under article 256 of the Turkish Criminal Code are discussed together with different views in the doctrine and judgments of the Court of Cassation. Furthermore, when appropriate, case law of the European Court of Human Rights with regard to the matter is also mentioned.

Özet

Zor kullanma, kişilerin kendisine ve çevresine zarar vermesini engellemek, kanunların emrettiği kurallara uyulmasını temin etmek, temel hak ve özgürlüklerden herkesin eşit şekilde istifade etmesini sağlamak amacıyla kanunla verilen yetkiye dayanılarak usulüne uygun güç kullanılmasıdır. Kanun koyucu, bu amaçları gerçekleştirmek İçin bazı kamu görevlilerine zor kullanma yetkisi vermiştir. Zor kullanma yetkisine sahip kamu görevlileri görevlerini yaparlarken, zora başvurmadan önce mümkün olduğu kadar şiddet içermeyen araçları kullanmalıdır. Ancak bu araçların etkisiz kalması halinde zor kullanılmalıdır. Görevin yerine getirilmesi sırasında zor kullanmaktan başka bir çözüm yolu kalmamalıdır. Diğer bir ifadeyle zor kullanma, adeta "tek çare" olmalıdır. Kullanılan zor da, hedeflenen amacı gerçekleştirmek için "kesinlikle gerekli olandan daha fazla" olmamalıdır. Orantısız (aşırı) güç kullanılmasının yaptırımı, "zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması" başlıklı TCK'nm 256. maddesinde düzenlenmiştir. Bu suçun oluşabilmesi için; failin zor kullanma yetkisine sahip kamu görevlisi olması, zor kullanma yetkisinin kullanılmasını gerektirecek bir nedenin bulunması, kullanılan zorun kamu görevlisinin görevi sırasında ve görevinin gereği olması, görevin gerektirdiği ölçünün dışında zor kullanılması ve bu zor kullanımının kasta dayanması şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.Bu makalede, öncelikle zor kullanma kavramı ve koşulları incelenmiş, daha sonra TCK'nın 256. maddesinde düzenlen "zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması" suçunun unsurları öğretideki farklı görüşler ve Yargıtay kararları ile birlikte ele alınmıştır. Ayrıca, yeri geldiğinde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin konuya ilişkin içtihatlarına da değinilmiştir.