The in vitro cytotoxicity, genotoxicity and oxidative damage potential of dapagliflozin, on cultured human blood cells

İnsan kan hücre kültürü üzerinde dapagliflozin’in in vitro sitotoksisite, genotoksisite ve oksidatif hasar potansiyeli

Abstract

AbstractObjectives: Dapagliflozin (DAPA), is a potent SGLT-2 inhibitor for the treatment of patients with type 2 diabetes. DAPA has a good clinical and biological tolerance profile. However little information is available on its potential effects on cultured human blood cells. The evaluation of the in vitro cytotoxicity, genotoxicity potential and antioxidant/oxidant activity of DAPA in primary human whole blood cell cultures was aimed in this study.Materials and methods: Cell viability was measured by the MTT [3,(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide] and lactate dehydrogenase (LDH) leakage assays. The antioxidant/oxidant activity was determined by measuring the total antioxidant capacity (TAC) and total oxidative stress (TOS) levels. To assess the genotoxicity of DAPA, chromosomal aberration (CA) frequencies were determined.Results: MTT and LDH release assay exhibited that exposure to different doses of DAPA did not changed significantly the proliferation of cells. The results of TAC and TOS assays were showed that TAC level was elevated while TOSlevel did not altered in DAPA-treated cells. Moreover, anyincrease in the frequency of CA did not found on culturesblood cells.Conclusion: These data indicate that DAPA has not cytotoxic and genotoxic potential in cultured human blood cells, also, induces the increasing antioxidant activity.

Özet

ÖzAmaç: Dapagliflozin (DAPA), tip 2 diyabetli hastaların tedavisinde kullanılan güçlü bir SGLT-2 inhibitörüdür. DAPA iyi bir klinik ve biyolojik tolerans profiline sahiptir. Bununla birlikte, insan kan hücre kültürü üzerindeki potansiyel etkileri hakkında çok az bilgi bulunmaktadır. Bu çalışmada primer insan tam kan hücresi kültürlerinde DAPA’nın in vitro sitotoksisite, genotoksisite potansiyeli ve antioksidan/oksidan aktivitesinin değerlendirilmesi amaçlandı.Gereç ve yöntem: Hücre canlılığı, MTT [3,(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide] ve laktat dehidrojenaz (LDH) sızıntı deneyleriyle ölçüldü. Antioksidan/oksidan aktivitesi, total antioksidan kapasite (TAC) ve total oksidatif stres (TOS) seviyeleri ölçülerek belirlendi. DAPA’nın genotoksisitesini değerlendirmek için kromozomal sapma (CA) frekansları belirlendi.Bulgular: MTT ve LDH salma deneyi, farklı DAPA dozlarına maruz kalmanın hücrelerin çoğalmasını önemli ölçüde değiştirmediğini gösterdi. TAC ve TOS testlerinin sonuçları, DAPA ile muamele edilen hücrelerde TOS seviyesi değişmediği halde TAC seviyesinin yükseldiğini gösterdi. Ayrıca, kan hücre kültürlerinde kromozomal sapma sıklığında herhangi bir artış bulunamamıştır.Sonuç: Bu veriler, DAPA’nın insan kan hücre kültürlerinde sitotoksik ve genotoksik potansiyele sahip olmadığını, ayrıca antioksidan aktivitenin artmasına neden olduğunu göstermektedir.