The effect of Diplotaenia turcica root extract in streptozotocin-induced diabetic rats

Abstract

Background: Diplotaenia turcica has been used traditionally to diabetes treatment. In this study, the effects of D. turcica root extract (DT) on diabetes mellitus induced by streptozotocin (STZ) were investigated. Materials and methods: In this study, 78male rats were used, rats were divided into 9 groups randomly. In diabetic groups, STZ was given a single dose of 45 mg/kg by intraperitoneally. DT (50, 100 and 200 mg/kg) and glibenclamide (5 mg/kg) were given by orally. Blood and pancreas tissue samples were taken for biochemical and pathological tests. Results: It was found that glucose levels decreased, and insulin levels increased in the treatment groups compared with the diabetes group. In addition, only in 200mg/kg DT dose group was found to decrease HbA1c levels. Pancreatic tissue analysis showed that MDA levels decreased and GSH levels and CAT, SOD, GSH-Px and GSH-R activities increased in diabetic rats treated with DT. Histopathological and immunohistochemical examinations of the pancreas showed significant improvements in the treatment with DT. Conclusion: These results clearly show the antioxidant property of DT. The findings of this study showed that increased doses of DT may have a therapeutic effect on STZ-induced pancreatic damage.

Özet

Amaç: Diplotaenia turcica geleneksel olarak diyabet tedavisi için kullanılmaktadır. Bu çalışmada, Diplotaenia turcica kökü ekstraktının (DT), streptozotosin (STZ) indüklenerek oluşturulan diabetes mellitus’taki bazı etkileri incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada toplam 78 adet erkek rat kullanıldı, ratlar rastgele 9 gruba ayrıldı. Diyabetik gruplarda STZ tek doz, 45 mg/kg dozunda inraperitonel olarak uygulandı. DT (50, 100 ve 200mg/kg) ve glibenklamit (5mg/kg) oral yolla uygulandı. Biyokimyasal ve patolojik değerlendirmeler için kan ve pankreas doku örnekleri alındı. Bulgular: Diyabet grubuna kıyasla tedavi gruplarında glukoz seviyesinin azaldığı ve insülin seviyesinin arttığı tespit edildi. Ayrıca, yalnızca 200 mg/kg DT dozu uygulanan grupta, HbA1c seviyesinin azaldığı belirlendi. Pankreas dokusu analizlerinde, DT uygulanan diyabetic ratlarda, MDA seviyesinin düştüğü ve GSH seviyesi ile CAT, SOD, GSH-Px, GSH-R aktivitelerinin arttığı görüldü. Histopatolojik ve immunohistokimyasal incelemeler, DT’nin pankreas hasarını önemli ölçüde iyileştirdiğini göstermiştir. Sonuç: Bu sonuçlar açıkça DT’nin antioksidan özelliğinin olduğunu göstermektedir. Elde edilen bulgular, artan DT dozlarının STZ’nin neden olduğu pankreas hasarı üzerinde terapötik bir etkiye sahip olabileceğini göstermiştir.