CHALLENGES ON PROCESSES FOR THE IMPLEMENTATION OF PARIS AGREEMENT: MAJOR FOSSIL FUEL PRODUCERS CASE

PARİS ANLAŞMASININ UYGULANMA SÜREÇLERDEKİ ZORLUKLAR: BÜYÜK FOSİL YAKIT ÜRETİCİLERİ ÖRNEĞİ

Abstract

A new climate change agreement was required to replace to theKyoto Protocol, which quantitatively determines the greenhouse gas(GHG) emission reduction of developed and industrialized countries andsets down cost-effective mitigation mechanisms. The Kyoto Protocol hasnot defined the commitment to reduce GHG emission for a sufficientnumber of countries. The Kyoto Protocol has not also provided equitybased responsibility sharing for combating climate change. In line withthese needs, the Paris Agreement was adopted in 2015 as a result of the21st Conference of Parties to the United Nations Framework Conventionon Climate Change (UNFCCC) at the end of the climate negotiationsbetween the years 2011 and 2015. The Paris Agreement entered intoforce on 4th November 2016 and covers the post-2020 implementationperiod. Due to the monitoring of the process of negotiating and bottomup negotiating method, updated Intended Nationally DeterminedContributions (INDCs) with progressive and additional GHG emissionreduction requirements (INDCs 2.0) process by 2020 has gained criticalimportance. In this study, the case of major fossil fuel producers isinvestigated in terms of their institutional and climate policyperspectives for monitoring their submitted INDCs. In particular, thesustainability and effectiveness of the Paris Agreement are questionedin the post-2020 period due to the fact that the responsibilities ofdeveloped and developing countries are different and INDCs have notbeen submitted in a common format. In this study, starting from theconstruction process of the Paris Agreement, a critical evaluation of the system to be established and the processes to be completed will befollowed. At the end of the study, recommendations will be madeespecially for developing countries to carry out the emission reductionprocess in a more transparent manner.

Özet

Gelişmiş ve sanayileşmiş ülkelerin seragazı emisyon azaltımını niceliksel olarak belirleyen ve maliyet etkin azaltma mekanizmalarını tanımlayan Kyoto Protokolü’nün yerine yeni bir iklim değişikliği anlaşmasının hazırlanması gerekmiştir. Kyoto Protokolü, yeterli sayıda ülke için seragazı emisyonu azaltma taahhüdünü tanımlamamıştır. Kyoto Protokolü iklim değişikliğiyle mücadele için hakkaniyet temelli sorumluluk paylaşımını da sağlamamıştır. Bu ihtiyaçlar doğrultusunda, Paris Anlaşması, 2011-2015 yılları arasındaki iklim değişikliği müzakerelerinin sonunda Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nin (BMİDÇS) 21. Tarafların Konferansı sonucunda 2015 yılında kabul edilmiştir. Paris Anlaşması 4 Kasım 2016'da yürürlüğe girmiş ve 2020 yılı sonrası anlaşmanın uygulama dönemini kapsamaktadır. Müzakerelerin aşağıdan yukarıya taahhüt verme yöntemini izlenmesi ve tercih etmesi nedeniyle, 2020 yılına kadar aşamalı ve ek seragazı emisyon azaltma gereksinimleri (INDCs 2.0) güncellenmiş Niyet Edilen Ulusal Katkı Beyanları (INDC'ler) olarak verecek olmaları kritik önem kazanmıştır. Bu çalışmada, büyük fosil yakıt üreticilerinin durumu, sundukları INDC'lerin izlenmesine yönelik kurumsal ve iklim politikası perspektifleri açısından incelenmiştir. Özellikle, Paris Anlaşması'nın sürdürülebilirliği ve etkinliği, gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin sorumluluklarının farklı olması ve INDC'lerin ortak bir formatta sunulmaması nedeniyle 2020 sonrası dönemde sorgulanmaktadır. Bu çalışmada Paris Anlaşması'nın yapım sürecinden başlayarak kurulacak sistemin ve tamamlanacak süreçlerin eleştirel bir değerlendirmesi yapılacaktır. Çalışmanın sonunda, özellikle gelişmekte olan ülkelerin seragazı emisyon azaltma sürecini daha şeffaf bir şekilde yürütmeleri için öneriler yapılacaktır.