Galatya Volkanik Bölgesinin güneyinde Miyosen sonrası deformasyon, KB orta Anadolu (Türkiye)

Post-Miocene deformation in south of the Galatean Volcanic Province, NW of Central Anatolia (Turkey)

Abstract

Central Anatolia, located on the immense Alpine-Himalayan orogenic belt, has a complicated neotectonic evolution, and NE–SW-trending Neogene horsts-graben systems that rejuvenate pre-existing palaeostructures are among the most important structures which help us understand the tectonic evolution of Central Anatolia. Post-Miocene deformational studies were carried out in Miocene–Quaternary sequences situated at the southeastern margin of the Galatean Volcanic Province (NW of Central Anatolia, Turkey) in order to understand the deformational history of Central Anatolia. The structural analyses were based on bedding attitude data and fault plane slip data. Fold analysis in Miocene units gave an asymmetrical fold axis trending 046ºN. Although there is a clear angular unconformity between the Upper Miocene and Plio– Quaternary sequences, similar fold analysis in the Plio–Quaternary clastics revealed a symmetrical open fold attitude trending 040ºN, thus indicating an almost identical trend for all the post-Miocene folds. Stress analyses were performed by processing fault plane slip lineation data, using the Angelier Inversion Method. In the analyses, no reliable results could be obtained for the post-Miocene–pre-Pliocene compressional period. But the results of the post-Plio– Quaternary period strongly revealed a continuous extension from NW–SE to NNE–SSW directions since the Pliocene. Stress analyses together with the field observations showed that the area has evolved structurally in several phases of deformation since the Late Miocene. The NW–SE-directed post-Miocene compression, based on fold analysis and field observations, was followed by a regional NW–SE to NNE–SSW multi-directed extension, based on slip-data analyses, operating since the Pliocene.

Özet

Devasa Alpin-Himalaya Dağoluşum Kuşağında yeralan Orta Anadolu’nun karmaşık sayılabilecek bir neotektonik evrimi vardır. Bu karmaşık evrimde varolan eski yapıların üzerine KD–GB gidişli Neojen yaşlı yükselimler ve çöküntüleri Orta Anadolu’nun tektonik evriminin anlaşılmasında önemli yapılardır. Orta Anadolu’nun deformasyonunun anlaşılması maksadı ile yapılan Miyosen sonrası deformasyon çalışması Galatya Volkanik Bölgesinde yeralan Miyosen–Kuvaterner sekanslarında sürdürülmüştür. Yapısal analizler tabaka eğim ve doğrultu ve fay düzlemi kayma verileri temelinde yapılmıştır. Miyosen birimleri üzerine yapılan kıvrım analizleri 046ºK yönelimli asimetrik bir kıvrım ekseni vermiştir. Her ne kadar Geç Miyosen ile Pliyo–Kuvaterner sekansları arasında net bir açısal uyumsuzluk var ise de benzer şekilde Pliyo–Kuvaterner birimlerinde yapılan kıvrım analizlerinden tüm Miyosen sonrası için 040ºK yönelimli simetrik açık kıvrımlanma gözlenmiştir. Stres analizleri ‘Angelier Inversion’ yöntemi kullanılarak fay düzlemi kayma verileri ile yapılmıştır. Bu analizlerden Miyosen sonrası–Pliyosen öncesi sıkışma dönemi için güvenilir sonuçlar elde edilememiştir. Fakat Pliyosen sonrası–Kuvaterner dönemi için yapılan analizler neticesinde Pliyosen den itibaren KB–GD’dan KKD–GGB’ya değişen sürekli bir genişlemenin varlığı kuvvetle ortaya konmuştur. Arazi gözlemleri ile birlikte stres analizleri alanın yapısal olarak Geç Miyosen’den itibaren pek çok deformasyon evreleri ile geliştiğini göstermiştir. Bölgenin evrimi kıvrım analizleri ve arazi gözlemlerine göre Geç Miyosen sonrası KB–GD yönelimli sıkışma, kayma verileri analizlerine göre ise Pliyosen’den itibaren KB–GD’dan KKD–GGB’ya çok yönlü genişleme rejimi ile devam etmiştir.